เช้านี้ผู้เขียนประสบกับเหตุการณ์หรืออุบัติเหตุเล็ก ๆ อันน่าตื่นเต้นเล็ก ๆ เพราะรถคันที่ผู้เขียนขับตามหลัง ขับไปชนท้ายคันหน้าให้เห็นจะจะ เต็มสองลูกกะตา ผู้เขียนก็เกือบตามเสยท้ายคันหน้าเหมือนกัน โชคดีที่เบรคได้ทันหวุดหวิด ภาพที่เห็นรถคันที่ชนกระตุกยังอยู่ในความทรงจำเลยน๊ะเนี่ย!! เอาเป็นว่าขับรถมาตลอดทางขายังสั่นด้วยความตกใจไม่หาย เลยรีบมานั่งจุ้มปุ๊กหน้าคอมฯ นั่งเขียนบันทึกซึ่งแม้แต่ตอนนี้มือไม้ยังสั่น ๆ อยู่เลย ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไงเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยจัง ภายในช่วงสัปดาห์นี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว แต่ไม่ได้เจอจัง ๆ เหมือนเช่นครั้งนี้ แต่โชคดีว่าทุกครั้งไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรร้ายแรงก็ตาม ครั้งแรกวันจันทร์ก่อนกลับบ้าน เห็นรถถอยหลังไปเรื่อย ๆ ไปชนเอาท้ายรถอีกคัน เบา ๆ แต่รถก็กระตุกเล็ก ๆ ครั้งที่สองวันจันทร์อีกนั่นแหละ รถ 3 คันชนท้ายกัน 1 ใน 3 เห็นรถตู้โรงเรียนถ้าจำไม่ผิดเป็นรถโรงเรียนที่ลูกผู้เขียนเรียนอยู่ด้วย เพียงแค่ชนท้ายต่อ ๆ กัน และวันนี้เป็นครั้งที่ 3
ผู้เขียนรู้ตัวค่ะว่านิสัยไม่ดีนั่นคือไม่ชอบรัดเข็มขัดนิรภัย ด้วยความที่คิดสั้น ๆ ว่าระยะทางเรามันสั้น ๆ เพียงแค่เกือบ 10 กม.เอง ...แต่วันนี้โชคดีจังที่นึกอย่างไรไม่รู้ที่ผู้เขียนนึกคาดเข็มขัดนิรภัย เอาเป็นว่าในรอบเดือนนี้ผู้เขียนเพิ่งคาดครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง อาจเป็นเพราะ...
ระหว่างที่จอดรอไฟแดง ผู้เขียนซื้อพวงมาลัยมาแขวนหน้ารถ หลังจากแขวนและไหว้เสร็จ ไม่รู้อะไรดลใจให้ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด ไม่นึกเหมือนกันว่า พอไฟเขียว ผู้เขียนต้องมาเจอเหตุการณ์ต่อหน้าต่อตา เพราะขืนผู้เขียนไม่คาดเข็มขัดหลังจากเบรครถจนตัวโก่ง ผู้เขียนก็อาจมีสิทธิ์กระแทกพวงมาลัย เจ็บอกได้เหมือนกัน
ต่อไปนี้ผู้เขียนคงต้องระวังกว่านี้อีก และคงต้องคาดเข็มขัดนิรภัยทุกครั้ง (ถ้าไม่ลืม)
ปรกติผู้เขียนขับรถช้ายกเว้นเวลาเร่งรีบซึ่งก็ไม่บ่อยนัก เพราะผู้เขียนมักจะกันเวลาไว้บ้าง แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามคาด มันก็มีเกินคาด น้อยกว่าคาด คาดไม่ถึง ฯ เอาเป็นว่าจะพึงระลึกไว้เสมอว่า...ร่างกายเรานี้ต้องรักษา เพราะไม่รู้ว่าเราจะอาศัยร่างกายนี้อยู่อีกนาน เท่าไร ??? ก็ไม่รู้จะตั้งชื่อบันทึกนี้อย่างไรดี ได้เวลาทำงานแล้ว แม้ไม่ได้เกิดกับตัวเรา และก็คงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกไม่ว่ากับเราหรือกับใคร แม้จะเป็นเหตุการณ์เล็ก ๆ แต่ก็สามารถเตือนผู้เขียนให้เรียนรู้และระลึกเอาเป็นว่าตั้งชื่อว่า ..."เรียนรู้และขอบคุณกับเหตุการณ์เล็ก ๆนี้"
เดี๋ยวพี่ลีมาอ่านนะคะ จะสมัครเป็นสมาชิกบ้าง