ความคิดคนเรายากคิดหยั่งถึง

    วันหนึ่งฉันเกือบร้องไห้เพราะเพื่อน ฉันยอมรับว่าเป็นคนที่ติดเพื่อนมากคนหนึ่ง อยากให้เขามาสนใจเราเหมือนที่เราสนใจเขา   อยากให้เขาเป็นห่วงเราอย่างที่เราเป็นห่วงเขา ไม่อยากให้มีความลับกัน  

แล้วจู่ๆ ความที่เราสนิทกันแต่ทำไมมันกลับยิ่งห่างเพราะอะไรฉันก็ไม่รู้ อาจเป็นเพราะว่าพอเกิดปัญหาอะไรแล้วไม่ยอมพูดจากัน นี่คงเป็นโทษของความเงียบ และเอาแต่คิดอยู่ในใจว่าเขาเป็นอะไรทำไมไม่พูดกับเรา แต่ก็ไม่เคยเอ่ยปากถามบางครั้งยังแอบคิดต่อในใจว่ามีอะไรทำไมไม่พูดโดยไม่เคยย้อนดูตัวเลยว่าแล้วทำไมเราถึงไม่พูดในเมื่อตัวเราเองเรายังจัดการไม่ได้แล้วเราจะเอาอะไรนักหนากับคนอื่นก่อนที่เราจะคิดเรียนรู้ความคิดคนอื่นเราต้องรู้จักเรียนรู้ความคิดของตัวเองและต้องรู้จักจัดการกับมันเพื่อให้เกิดความกระจ่างและความสุขในชีวิต   ความเงียบไม่สามารถช่วยแก้ปัญหาให้เราได้