ได้ไปอ่านหนังสืเก่าเล่มหนึ่ง พิมพ์เมื่อ ปี 2512 ได้สรุปบทเรียนจากการจัดการศึกษาในรอบร้อยปีที่ผ่านมา จากนักวิชาการ นักการศึกษานักการเมืองและ ข้าราชการระดับสูงหลายท่าน ขออนุญาตไม่เอ่ยนาม ขอสรุปประเด็นสำคัญให้อ่านกันเล่นๆ ดังนี้ 1. หลักสูตรของเรานั้น ครูไม่ค่อยจะได้รู้จักตัวจริงและไม่ได้นำมาเป็นหลักในการเรียนการสอนนัก สิ่งที่ครูใช้เป็นบรรทัดฐานในการเรียนการสอนมากที่สุด คือ ความรู้และอุปนิสัย ความเคยชินในตัวของครูเอง ครูรู้อะไรก็สอนสิ่งนั้น รู้แค่ใหน สอนแค่นั้น รู้อย่างไรสอนอย่างนั้น และ สิ่งที่เป็นสรณะของครูอีกอย่างหนึ่ง คือ แบบเรียน2. ครูส่วนใหญ่มักบ่นเรื่องนักเรียนเรียนอ่อนและเปรียบเทียบเด็ก โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคลของเด็ก 3. ครูส่วนใหญ่ ยังไม่นิยมใช้อุปกรณ์การสอน และมักอ้างว่าทำให้การสอนช้า 4. ครูส่วนใหญ่ยังนิยมสอนโดยการบรรยายและจากหนังสือแบบเรียนเล่มเดียว …เป็นความคิดเห็นเมื่อเกือบ 50 ปีที่แล้วมา สรุปถึงการจัดการศึกษาในรอบร้อยปีที่ผ่านมา…ขอบคุณครับ
บทเรียนจากการจัดการศึกษาในรอบร้อยปีที่ผ่านมา : รายงานการประชุมวิชสการ พ.ศ. 2512
บทเรียนจากดการจัดการศึกษาในรอบร้อยปีที่ผ่านมา (เมื่อ เกือบ 50 ปี มาแล้ว)
สวัสดีค่ะท่านผู้อำนวยการ
เห็นด้วยกับบทสรุปค่ะ .. แต่ก็ยังมีครูที่มุ่งมั่นทำงานอย่างจริงจังและมีวิญญาณความเป็นครูอยู่อีกมาก......ปัจจุบันการสอนเด็กที่คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคลเป็นสิ่งสำคัญ เราต้องค้นหาอัจฉริยะในตัวเด็กให้พบ พัฒนาให้เขาเหล่านั้นเรียนรู้ได้ดียิ่งขึ้นเพื่อเป็นพื้นฐานในการศึกษาต่อหรือไปประกอบอาชีพ โดยเฉพาะเด็กต่างจังหวัด ในชนบท เมื่อจบการศึกษาภาคบังคับแล้วไม่ค่อยได้ศึกษาต่อ
ขอขอบคุณอาจารย์จุฑารัตน์เป็นอย่างสูงครับ ที่ร่วมแสดงความคิดเห็น ผมชอบประโยคที่ว่า เราต้องค้นหาอัจฉริยะในตัวเด็กให้พบ เป็นประโยคที่ดีมากครับ และโดยเฉพาะเด็กในชนบท...
ขอบคุณค่ะ ท่านผู้อำนวยการ