ผมเป็นลูกทัวร์ที่มีภรรยาและลูกสาวคนโตเป็นหัวหน้าทัวร์ ไปเยี่ยมลูกสาวคนเล็กที่นิวยอร์ค โดยออกเดินทางคืนวันศุกร์ที่ ๑๙ หรือเช้ามืดของวันเสาร์ที่ ๒๐ ต.ค. ๕๐
ภรรยารับภาระหาซื้อตั๋วเครื่องบินที่ราคาต่ำสุด หาไม่ได้ เพราะ (๑) กำหนดวันเดินทางของเราเป็นช่วง weekend คนเดินทางมาก (๒) น้ำมันขึ้นราคา
ในที่สุดเราก็เลือกการบินไทย เพราะสะดวก คือบินรวดเดียว (non-stop) แต่ราคาสูงกว่าสายการบินที่ราคาต่ำเกือบหมื่นบาท คือกว่า ๕ หมื่นบาท ในเวลาใกล้เคียงกันลูกชายซื้อตั๋ว stand-by ของ UA ไปเดนเว่อร์ ราคาเพียง $700 แถมเขายังได้นั่งชั้นธุรกิจเสียด้วย
ผมมีข้อสังเกตว่าพนักงานตรวจคนเข้าเมืองของไทยที่สนามบินสุวรรณภูมิทำงานเฉื่อยกว่าเดิม ยิ่งแถวที่ผมใช้บริการยิ่งช้ากว่าพนักงานคนอื่นๆ ผมลองจับเวลาดู เขาใช้เวลาตรวจลงตราขาออกคนละ ๒ - ๓ นาที ตอนผมเข้าตรวจเขาใช้เวลาเท่ากับพนักงานคนข้างๆ ตรวจได้ ๒ คน
เราเดินไปหา Royal Orchid Louge ของการบินไทยที่ Section E ภรรยาใช้สิทธิ์ของบัตรเครดิด Doctor Card ของธนาคารกรุงศรีฯ ส่วนผม ใช้บัตรทอง Royal Orchid Plus ซึ่งพาลูกสาวเข้าได้อีกคนหนึ่ง
ห้องพักพิเศษของการบินไทยนี้บริการดีมาก ผมชอบกาแฟ Espresso เรากินของว่าง ผลไม้ และเครื่องดื่ม
ผมได้ทำงานด้วย notebook ที่ติดตัว ส่ง อี-เมล์ เลื่อนนัดหมาย เพราะการประชุมสภามหาวิทยาลัยมหิดลเมื่อตอนบ่ายมีเรื่องต้องพิจารณามาก จนกรรมการเหน็ดเหนื่อยมาก และเลิกประชุมเกือบ ๖ โมงเย็น สภาฯได้ตั้งคณะทำงานไปพิจารณาเรื่องที่มีความละเอียดอ่อนและเร่งด่วน เอามาเสนอสภาคราวหน้า ซึ่งต้องนัดพิเศษ คือวันที่ ๑ พ.ย. ๕๐
การเดินทางครั้งนี้จึงเป็นการไปพักผ่อนและเยี่ยมลูก ไม่ได้เตรียมไว้ว่าจะไปที่ไหนบ้าง ผมอยากไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัย พริ๊นซตั้น กับ คอร์เนล และหวังไปซื้อหนังสือเกี่ยวกับการบริหารและหรือกำกับมหาวิทยาลัย แต่ก็ต้องอนุโลมตามเสียงส่วนใหญ่ด้วย โดยที่รสนิยมของเสียงส่วนใหญ่กับรสนิยมของผมต่างกันสุดขั้วทีเดียว
ปีที่แล้วเราเคยนั่งเครื่องบินการบินไทยไป นิวยอร์คด้วยเที่ยวบินผ่านขั้วโลกแบบนี้ แล้วต่อไปบอสตัน ในเดือนมิถุนายน เพื่อร่วมพิธีรับปริญญา MBA มหาวิทยาลัย ฮาร์วาร์ด ของลูกสาว สภาพของบริการบนเครื่องบินจึงเป็นที่คุ้นเคยสำหรับภรรยาและผม ปีนี้พิเศษตรงที่ลูกสาวคนโตร่วมเดินทางด้วย
เครื่องบินเป็น Airbus A340-500 ที่นั่งชั้นประหยัดเป็นแบบ 2-4-2 ที่นั่ง เราขอให้บริษัททัวร์จองที่นั่งคู่ริมหน้าต่าง-ทางเดินให้ลูกสาวนั่งกับแม่ ที่ 49J-K ส่วนผมนั่งที่นั่งทางเดินข้างหลัง ที่ 50J ซึ่งอยู่ริมทางเดินเพราะผมต้องเข้าห้องน้ำบ่อย
แล้วผมก็พบ entertainment ที่ทำให้การนั่งเครื่องบิน ๑๗ ชั่วโมงหย่อน ๑๐ นาทีมีรสชาติ เป็น double entertainment คือนิตยสาร ดิ อีโคโนมิสต์ ฉบับวันที่ ๑๓ - ๑๙ ต.ค. มีเซ็กชั่น Special Report on Innovation ที่น่าสนใจมาก ผมจึงสนุกสนานอยู่กับการอ่านเรื่องแนวคิดเกี่ยวกับนวัตกรรมไปพร้อมๆ กับทดลองใช้หูฟัง Bose noise reduction ที่ลูกชายซื้อมาฝาก ต่อเข้ากับ iPod Shuffle ที่ลูกสาวซื้อให้ ช่วยให้เสียงเครื่องบินเบาลงไปมาก ตอนหลับก็ปิดเพลง สวมหูฟังเพื่อเก็บเสียงเครื่องบิน พอตื่นขึ้นมาอ่านเรื่อง innovation ก็เปิดเพลงไปด้วย สุขอย่าบอกใคร
บริการบนเครื่องบินชั้นประหยัดของการบินไทยดีกว่าของอียิปต์แอร์ที่เราเดินทางไปไคโรเมื่อเดือนมิถุนายน อาหารอร่อย บริการดี ห้องน้ำพอเพียง เครื่องบินใหม่ เพื่อนผู้โดยสารไม่ก่อความรำคาญ ก็ราคาค่าโดยสารมันแพง จึงกรองคนไปในตัว แต่ผมก็ยังเน้นประหยัดอยู่ดี นี่ถ้าหาซื้อตั๋วสายการบินอื่นที่ราคาถูกกว่านี้สักสี่ห้าพันได้ แม้ต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่ฮ่องกง ไทเป หรือญี่ปุ่น เราคงไม่ได้มาเที่ยวบินนี้ ลูกสาวที่อยู่ที่นิวยอร์ค เคยเดินทางด้วยการบินไทยเที่ยวบินนี้และติดใจมาก
ใน ดิ อีโคโนมิสต์ ฉบับนี้ มีข่าวใหญ่ด้านการแพทย์และวิทยาศาสตร์ ว่าเลือดที่เก็บไว้ในคลังเลือดหลายๆ วัน นอกจากจะทำหน้าที่ขนถ่ายอ็อกซิเจนไม่ได้ ยังอาจทำให้เกิดหัวใจวายตายได้ ผลการวิจัยค่อยๆ เปิดตัวการออกมา ว่าเลือดที่เก็บไว้ในคลังเลือดหลายๆ วันมันเกิดอาการ "หมดลม" โดยที่ "ลม" ที่ว่านี้ คือ ก๊าซ ไนตริก อ็อกไซด์
ผมได้เรียนรู้วิธีคิดที่ถูกต้องตามหลัก "ชีวินทรีย์" (organic) ว่าสิ่งต่างๆ มันมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างมีชีวิต ต้องอย่ามองสรรพสิ่งแบบกลไก ในกรณีเลือดที่ไหลเวียนไปตามหลอดเลือดเล็กๆ นั้น มันไม่ได้ไหลแบบน้ำไหลผ่านท่อน้ำ แต่เลือดมันไปขยายหลอดเลือดด้วย คือสิ่งที่ไหลผ่านกับท่อมัน “คุย” กันด้วย องค์ประกอบของเลือดที่ทำหน้าที่ขยายหลอดเลือดคือ ไนตริก อ็อกไซด์ เลือดเก่าเก็บจึงขยายหลอดเลือดได้ไม่ดี และไม่แค่นั้น มันยัง "หิว" ไนตริก อ็อกไซด์อีกด้วย มันจึงดูดเอาไนตริก อ็อกไซด์จากหลอดเลือด ทำให้หลอดเลือดพลอยขาดไนตริก อ็อกไซด์ไปด้วย หลอดเลือดที่ขาดไนตริก อ็อกไซด์จะหดตัว ทำให้หลอดเลือดตีบ เป็นสาเหตุของหัวใจวาย
ประกาศห้ามชุมนุม
เวลาประมาณ ๕.๓๐ น. เวลาท้องถิ่น ขณะที่เรากินอาหารที่งงๆ ว่าเป็นมื้ออะไร เพราะลักษณะอาหารเป็นอาหารเย็นแต่เป็นเวลาเช้า เจ้าหน้าที่ก็ประกาศว่าเรากำลังเข้าสู่น่านฟ้าสหรัฐอเมริกา เพื่อให้เป็นตามกฎรักษาความปลอดภัย ห้ามชุมนุมกัน หน้าห้องน้ำหรือที่อื่นใด
เป็นครั้งแรกที่ผมประสบประกาศเช่นนี้
นิวสวีค ฉบับ ๒๒ ต.ค. มีเรื่องเด่นคือเรื่องผู้หญิงที่เป็นผู้นำ สัมภาษณ์ชีวิตของแต่ละคนมาลงสั้นๆ น่าอ่านมาก ผมชอบอ่านเรื่องแบบนี้แต่ตอนอยู่ที่เมืองไทยไม่ค่อยมีเวลาอ่าน
เครื่องบินลงช้าไปครึ่งชั่วโมง และเสียเวลารอที่คิวตรวจคนเข้าเมืองอยู่ ๑ ชั่วโมงเต็มๆ ผมรู้สึกว่าสังคมอเมริกันอาจทำงานไม่มีประสิทธิภาพเหมือนสมัยก่อน และหลังเหตุการณ์ 9 – 11 เมื่อปี 2001 เขาอาจระวังเรื่องการก่อการร้ายมากจนเกร็ง
ลูกสาวและลูกเขยเอารถมารับ เราจึงพบว่ารถ BMW 525 ที่ใส่ของท้ายรถเล็กกว่าโตโยต้าแคมรี่ นั่งรถไป 45 นาทีก็ถึงอพาร์ทเม้นต์กลางเมือง นิวยอร์ค
วิจารณ์ พานิช
๒๐ ต.ค. ๕๐
