อากาศวันนี้ดูแจ่มใส ลมพัดแรง คงอาจจะเป็นเพราะลมหนาวเริ่มพัดผ่านเข้ามาเรื่อยๆ คงจะเริ่มเข้าฤดูหนาวแล้วสิน่ะ นี้เป็นอีกหนึ่งวันเช่นเคยที่ต้องลงพื้นที่และเดินทางไปยังโรงพยาบาลเด็ก แต่ในบ่ายวันนี้ฉันรู้สึกว่าตัวฉันเองไม่ค่อยแจ่มใส ไม่กระตือรือร้นเท่าไหร่นัก ฉันยังอยู่ในอาการที่ มึนงง ง่วงนอน หรือคงเป็นเพราะฉันกินข้าวเหนียวหมูปิ้งมากกินไปหรือเปล่า การพูดคุยในขณะเดินทางทำให้ฉันได้ลืมความง่วงนอนในครั้งนี้ไปบ้าง และในวันนี้เราได้เดินทางไปถึงโรงพยาบาลประมาณบ่ายโมงยี่สิบ แต่การเดินทางในครั้งนี้เราขาดสมาชิกไปหนึ่งคน คือ พี่นิค เนื่องจากว่าพี่นิคไม่สบาย เลยไม่สามารถร่วมเดินทางไปกับเราได้
วันนี้ฉันต้องไปทำกิจกรรมร่วมกับเด็กที่ตึก ส.8 นำทีมโดยพี่เก่ง กิจกรรมที่เราเตรียมไปให้เด็กในวันนี้ เป็นตุ๊กตา บาร์บี้ เมื่อเราขึ้นไปบนตึกแล้วสิ่งที่ประทับใจเป็นอันดับแรก คือ น้องๆนั่งเล่นของเล่นรออยู่แล้ว เลยทำให้การทำกิจกรรมครั้งนี้กับเด็กๆเป็นไปได้ไม่ยากเลย ในวันนี้มีเด็กมากมายกว่าที่ฉันเคยเจอ เด็กๆมีความกระตือรือร้นที่จะเล่นของเล่นที่เราเตรียมไป และกิจกรรมในครั้งนี้เรามีทั้งระบายสี ร้อยลูกปัด ดูVCD เล่นตุ๊กตา สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้เด็กๆเกิดรอยยิ้มบนใบหน้าซึ่งเป็นรอยยิ้มแห่งความสุข โดยเฉพาะน้องบ๋อมแบ๋มที่นั่งเล่นตุ๊กตาด้วยความสนุกสนาน วันนี้ดูเธอแจ่มใสกว่าเด็กคนอื่น อาจจะเป็นเพราะวันนี้คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้
น้องบ๋อมแบ๋มเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งที่ป่วยเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด ซึ่งเมื่อฟังดูแล้วรู้สึกหดหู่ใจยังไงไม่รู้ สงสารน้องมาก ฉันเองได้ร่วมเล่นตุ๊กตา บาร์บี้ กับน้องบ๋อมแบ๋ม ร่วมกันระบายสี เราสองคนเข้ากันได้ดีทีเดียว บ๋อมแบ๋มถามฉันว่า “เมื่อไหร่พี่จะมาอีก บ๋อมแบ๋มอยากให้พี่มาเล่นกับบ๋อมแบ๋มอย่างนี้จัง สนุกมากเลย” เป็นคำถามที่ทำให้คนอาสาอย่างเรา ประทับใจ ดีใจ ที่เราสามารถสร้างความสุข สร้างความสนุกให้กลับเด็กได้ ถึงแม้ว่าระยะเวลาที่ฉันได้ร่วมทำกิจกรรมด้วยกันเป็นเวลาเพียงไม่นาน และบ๋อมแบ๋มยังบอกกับฉันอีกว่า “บ๋อมแบ๋มจะกลับมาที่โรงพยาบาลอีกในวันที่ 27 พ.ย. 50 บ๋อมแบ๋มจะได้เจอพี่หรือเปล่า” เขาอยากจะเล่นตุ๊กตา บาร์บี้ กับฉันอีก แต่การพูดของบ๋อมแบ๋มในประโยคนี้ทำให้ฉันไม่อยากจะได้ยิน เพราะฉันไม่อยากให้บ๋อมแบ๋มกลับมาที่ รพ.อีกเลย ฉันอยากให้น้องบ๋อมแบ๋มหายป่วย ฉันไม่อยากให้น้องต้องเจ็บปวด ไม่อยากให้ร้องไห้ ฉันอยากจะเห็นรอยยิ้มของบ๋อมแบ๋มที่มีแต่ความสุขเหมือนอย่างตอนที่ฉันเข้าไปเล่นด้วยกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับน้องๆที่รพ.เด็กเป็นอย่างมาก ก่อนที่ฉันจะกลับไปยังที่ทำงาน บ๋อมแบ๋มส่งยิ้มให้กับฉัน ถึงแม้ยิ้มนั้นจะเป็นยิ้มที่อยู่บนร่างกายที่เจ็บปวด แต่ฉันรับรู้ถึงรอยยิ้มที่จริงใจ รับรู้ถึงรอยยิ้มแห่งความสุข รอยยิ้มที่ไร้เดียงสานี้ ทำให้ฉันมีรอยยิ้มตอบกลับไปซึ่งเป็นรอยยิ้มแห่งความสุขเช่นกัน
