แสงอ่อนยามอรุณอุ่นเอกา
คลายล้าเอื่อยอ่อนผ่อนความเหงา
เสียงหัวเราะหลังม่านแววตาเจ้า
เ้ร้าวิญญาณ์์ให้ปรีเปรมเอมหัวใจ
...
ฉันแต่งบทกลอนจากห้วงคำนึงที่ถูกคั่นด้วยคืนสงัดอันแสนยาวนาน
เมื่อตะวันออกแย้มแววแสงแรกแห่งวัน หัวใจฉันช่างสันต์สุข อย่างหาเปรียบไม่ได้
ไออุ่นระรินแห่งความห่วงหา เวลา ความจำเป็น มารยาท กฏ ต่าง ๆ นา นา
คั่นกลางระหว่างสองดวงจิต ...
ฉันรักอรุณรุ่ง เมื่อเธอเิริ่มวันแห่งโลกด้วยความสุข เราจักสุขกับเธอ
โอ้ตะวัน จากจันทรายามบ่าย
...
คงอาจเป็นดั่งที่ คาลิล ญิบราล เอ่ยไว้ไม่ผิดนักว่า
"เสาสองต้น ถูกวางไว้อยู่ห่างกัน ก็เพื่อพยุงมหาวิหารให้หยัดคงอยู่ได้"
ฉันเห็นด้วยกับนาย-คาลิล
จงหลับให้สบาย ทั้งนาย และ ชาวโลกทั้งผอง
จากหนึ่งเสี้ยววิญญาณ์แห่งนาทีที่วอดไว
โปรดฟังอีกครั้ง ฉันรักเธอ แม่อรุณรุ่ง
...
ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกแม่อรุณรุ่ง
อันสัจแท้นั้นจันทร์ตะวันต่างมีหน้าที่แห่งตน
หากเป็นความประสงค์แห่งเอกองค์ ในกำหนดการที่เรียบร้อยแล้วนั้น
ฉันจักโอบหัวใจเธอด้วยชีวิตที่ฉันมี
หากแม้นเส้นโคจรของเราสองเพียงเพียรตามทางแห่งตน
เพื่ออีกจุดหมายหนึ่ง ฉันก็จักอวยพรแลทอแสงจันทร์นวล
ให้อวลหอมด้วยความเป็นมิตร ให้ทั่วทั้งจักรวาล
....
(แหมทำไปได้)
