เหนื่อยแทบใจจะขาด.....ทำไมเหนื่อยอย่างนี้  .....ไม่เคยเหนื่อยเท่านี้มาก่อน    ต้องหาวิธีที่จะไม่ให้เหนื่อยแบบนี้ดีไหม  

วันนี้ต้องสอนทั้งหมด  5  ชั่วโมง  ทั้งหมดต้องอธิบาย  ไม่ได้ใช้ไมโครโฟนด้วย 

สงสัยตัวเอง....อีกแล้ว..

หนึ่ง  ร่างกายทรุดโทรมเพราะความชรามากแล้ว  ไม่สามารถสอนได้ตลอดทั้งชั่วโมง... 

สอง  บทเรียนต้องอธิบายให้นักเรียนเข้าใจ  นักเรียนจึงจะทำแบบฝึกหัดได้   

ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน  หรือว่า...อากาศเปลี่ยน เราจึงไม่ค่อยสบายตัว  จึงทำให้เหนื่อยมาก...ใจแทบขาด 

หรือว่า...ครูอ้อยกำลังจะเริ่มไม่สบาย 

หมดชั่วโมงสอนแล้ว  เดินกลับห้องพัก  แทบจะไม่ไหว..

อูย...แก่มากแล้วหรือนี่  

ไม่ ไม่ ครูอ้อยยังไม่แก่...

ต้องหาวิธีสิ  ที่จะต้อง..สู้ ตราบใดที่สมองของครูอ้อยยังมี  มีที่จะทำงานให้ดีต่อไป  ... 

ต้องหาวิธีให้ได้  ...มิตรรักจ๋า..ช่วยด้วย..หาวิธีให้ด้วย....อูย......อูย......

วิธี ก็คือ  แบ่งเวลาใน 1 ชั่วโมง  

อธิบายเพียงแค่....ฝึกให้นักเรียนอ่านเพียงแค่....ทำแบบฝึกหัดเพียงแค่....

ทำไม  ครูอ้อย..ไม่ทำแบบนี้  ทำไมครูอ้อยต้องแลกกับความเหนื่อย  เหนื่อยแทบใจจะขาด