เพลงปลอบน้อง ห้ามถ่ายภาพเคลื่อนไหว

ขึ้นเหนือไปดูกระเหรี่ยงคอยาว ที่บ้านห้วยเสือเฒ่า ที่แม่ฮ่องสอน ทำไมต้องเสือเฒ่ารู้ปล่าว....เป็นคำถามที่ไกด์ถามลูกทัวร์ที่กำลังนั่งมึนๆกับแรงเหวี่ยงของรถที่กำลังเข้าโค้ง ไม่รู้ค่า...เสียงลูกทัวร์คนสุดท้องร้องตอบเพราะเป็นคนที่ไม่ค่อยมึนกับการนั่งรถและสนุกเหมือนอยู่ในสวนสนุก ผิดกับลูกทัวร์วัยดึกทั้งหลาย... ก็กว่าเสือจะเดินมาถึงหมู่บ้านนี้มันก็กลายเป็นเสือเฒ่าพอดี และกับคำถามมากมายเกี่ยวกับการใส่ห่วงที่คอของกระเหรี่ยงคอยาว ใส่เพื่ออะไร หนักไหม.....คอจะหักไม่.....ถ้าเอาห่วงออก....คำตอบทุกคำถามมีคนตอบแล้ว แต่สิ่งที่น่าสนใจ ก็คือ..เมื่อข้ามสะพานเพื่อเข้าไปในหมู่บ้าน เสียงดนตรีที่เล่นจากเครื่องดนตรีพื้นเมืองดึงดูดให้นักท่องเทียวเดินตามเสียงเพลงไป เพลงที่ร้องเป็นเพลงเพื่อชีวิตที่เราคุ้นเคย       คนร้องชื่อมะเป      มะเปเล่นกรีตาร์ได้ เขียนภาษาไทยได้นิดหน่อย ที่น่าทึ่งมาก ก็คือพูดภาษาอังกฤษสำเนียงดีมาก เมื่อถูกขอให้เล่นเพลงพื้นบ้าน เธอก็ร้องด้วยภาษาของตนเองและเป็นเพลงที่เธอแต่งเองเกี่ยวกับการบอกให้น้องอย่าร้องไห้ เดี่ยวแม่ก็กลับมาแล้ว......ทำนองเพลงฟ้งแล้วเพลิดเพลิน ถ้าเราเป็นน้องก็คงจะหยุดร้องไห้ แล้วแอบอยู่ข้างๆพี่สาวที่ใจดี โดยไม่กลัวภ้ยอะไรเลย ลูกทัวร์คนสุดท้องกับพี่สาวทึ่งมากซื้อแผ่น ซีดี ที่เป็นเพลงที่มะเปร้องกลับบ้านด้วย มีอะไรมากมายที่น่าสนใจในหมู่บ้านนี้ จำได้ว่าเมื่อสักสิบกว่าปีที่แล้ว การที่จะเข้าไปในหมู่บ้านนี้ยากมากและห้ามถ่ายภาพเคลื่อนไหว แต่ ณ วันนี้การเดินทางเข้าออกแสนสบาย วัฒนธรรมและอารยธรรมต่างๆก็เดินเข้าออกจากหมู่บ้านนี้เช่นกัน........ขณะนี้มีกระเหรี่ยงที่ยังใส่ห่วงทองเหลืองเหลืออยู่ในหมู่บ้าน เพียงยี่สิบคน  จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนรุ่นใหม่ไม่อยากได้วัฒนธรรมที่มีค่าของคนรุ่นเก่า???? สังคมที่เขาอยู่ด้วยมองเห็นคุณค่าของวัฒนธรรมที่เขามีอยู่เช่นไร ต้องไม่ให้เกิดช่องว่างหรือแม้กระทั่งรอยโหว่เล็กๆที่ไหนเลย.......มิฉะนั้น ......เราคงเรียนรู้วิถีชีวิตของกระเหรี่ยงคอยาวจากคำบอกเล่า หรือจากเพลงพื้นบ้านที่ร้องปลอบน้องเพื่อไม่ให้ร้องไห้........