คิดย้อนรอยชีวิตไปที่เรื่องกองไฟ ทำให้ผมระลึกถึงการคั่วข้าวตอกสมัยเด็กๆ     โดยใช้กองไฟที่ใช้แกลบเป็นเชื้อเพลิง      บ้านผมมีโรงสีเล็กๆ เราจึงมีแกลบเหลือเฟือ     พอเข้าหน้าหนาวเราก็นิยมทำกิจกรรมนี้กัน     เป็นการเอาสนุก ได้ความอบอุ่น และได้กินเล่นด้วย

         เริ่มด้วยการก่อไฟแล้วเอาแกลบมาสุมเป็นกอง      พอแกลบส่วนหนึ่งไหม้ดำเป็นถ่านแล้ว เอาไม้เขี่ยให้ป็นหลุม     เอาเมล็ดข้าวโพดใส่ลงไป ๒ – ๓ เมล็ด     เอาไม้เขี่ยให้พลิกไปมา  สักครู่เมล็ดข้าวโพดก็จะแตกเป็นข้าวตอก     ก็ใช้ไม้เขี่ยออกมา และกินได้ทันที     คั่วข้าวตอกกันหลายๆ คนรอบกองไฟแกลบสนุกมาก     การเล่นสนุกแบบนี้เด็กกรุงไม่มีโอกาสเลย

         ที่จริงถ้าอยากกินข้าวตอกจริงๆ เขามีวิธีคั่วด้วยกระทะทราย     คั่วข้าวตอกได้มากและเร็ว      แต่นั่นมันเรื่องของผู้ใหญ่     พวกเด็กๆ ไม่ได้ความสนุก ได้กินอย่างเดียว

         การคั่วด้วยกองไฟแกลบ เป็นการผิงไฟแก้หนาว และเป็นการเล่นสนุกร่วมกัน     ระหว่างนั้นมีการพูดคุยหยอกล้อกันด้วย      เป็นการฝึกสังคม  และการฝึกฝนทักษะทางการเคลื่อนไหวอีกหลายอย่าง     เด็กบ้านนอกได้เรียนรู้จากการลงมือทำมากกว่าเด็กกรุง     ถือเป็นข้อได้เปรียบในชีวิต

วิจารณ์ พานิช
๗ ต.ค. ๕๐