“คน” นั้นหนอ เนื้อแท้ สุดประเสริฐ
ทรงคุณเลิศ พริ้งเพลิศ กว่าสัตว์ไหน
ทรงคุณค่า พาประเสริฐ เหนืออื่นใด
สัตว์โลกไหน ดีเกินคน นั้นไม่มี
“คน” ดีได้ ก็เพราะด้วย ชาติกำเนิด
จิตได้เกิด ในร่างกาย แห่งคนนั่น
อีกสัตว์หลาย กลายเป็นอื่น มิเกิดทัน
คนเท่านั้น มีกุศล บุญนำพา
“คน” ประเสริฐ เลิศด้วย ธรรมปฏิบัติ
ทรงคุณชัด ธรรมอันเลิศ บรรเจิดฉาย
กอร์ปด้วยศีล สมาธิ ปัญญาปลาย
คนจะฉาย แววความดี ชีวีตน
“คน” ค้นคน สูงสุดแท้ คือพระพุทธ
ประเสริฐสุด พระจริยา เป็นแนวมั่น
คนนั้นถือ แนวพระพุทธ เดินทางกัน
เป็นทางอัน สว่างยิ่ง กว่าสิ่งใด
“คน” เชี่ยวยิ่ง ซึ่งพระธรรม ค้ำจุนจิต
ธรรมชีวิต ธรรมส่งเสริม ทางรังสรรค์
ดั่งแผนที่ นำชีวิต หมดโศรกพลัน
เสริมสุขท่าน ชนทั้งผอง เนืองนองธรรม
“คน” เดินทวน กิเลส เพศพระสงฆ์
ดวงจิตปลง กามกิเลส ทั้งตัณหา
จิตกายมั่น สร้างความเพียร ทุกเวลา
มุ่งมั่นพา จิตให้ถึง ซึ่งนิพพาน
“คน” นั้นหนอ ประเสริฐสุด ทรงคุณแท้
ช่วยปกแผ่ สันติสุข สู่โลกกว้าง
สุขสบสาน สายสังคม สุขสมพลัน
คนธรรมนั้น ทรงคุณเลิศ ประเสริฐเอย...
