พระเจ้ายอด มันจอร์จมาก มีบัตรคิว เกือบครึ่งร้อย ที่กำลังรอโต๊ะและกล่องแพคกลับบ้าน

วันนี้ ป้าแดงมีโอกาสได้ต้อนรับและดูแลอาจารย์วิทยากรที่จะมาบรรยายที่ที่ทำงานในวันพรุ่งนี้ ในเรื่องของ เกณฑ์มาตรฐาน TQA(Thailand Quality Award)

แล้วต้องพาอาจารย์ข้ามไปเวียงจันทน์ เพื่อจัดการเรื่องโทรศัพท์จีนแดงที่อาจารย์ซื้อไปเมื่อสองเดือนก่อน แล้วเจอปัญหาส่งซ่อมมาสองครั้งสองครา ก็ยังใช้การไม่ได้ วันนี้อาจารย์เลยขอลุยเอง

ก่อนจะข้ามไปป้าแดง เสนอเมนูยอดฮิต อันได้แก่ แหนมเนืองของร้านแดงแหนมเนือง ที่ใครมาหนองคายต้องได้ลิ้มชิมรส ไม่งั้นจะถือว่ามาไม่ถึงหนองคาย

แต่พระเจ้ายอด มันจอร์จมาก มีบัตรคิว เกือบครึ่งร้อย ที่กำลังรอโต๊ะและกล่องแพคกลับบ้าน

ปรากฏการณ์เช่นนี้มักจะพบได้เสมอในวันออกพรรษาและเทศกาลของการมาดูบั้งไฟพญานาค

 วันนี้อาจารย์เลยไม่ได้ลิ้มรสแหนมเนืองอันขึ้นชื่อของหนองคาย แต่อาจารย์ก็บอกว่า ไม่เสียดายหรอกมาทีไร ก็ได้กินทุกที

ป้าแดงรู้สึกโล่งๆๆอก เพราะหนึ่งละที่ไม่ค่อยชอบแหนมเนืองเป็นทุนเดิม แถมต้องกลืนน้ำลายรอโต๊ะอีก คงไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมง ถึงตอนนั้นถ้าไม่อิ่มน้ำลายตัวเอง ก็คงเป็นลมไปแล้ว

 

 %e0%b9%81%e0%b8%94%e0%b8%87%e0%b9%81%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%99%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87

ป้าแดงนั่งวิเคราะห์กับอาจารย์ว่า มันเป็นเรื่องของนิสัยคนไทย เป็นเรื่องของความเห่อ เป็นกระแส เป็นแฟชั่น เป็นการเอาอย่างเพื่อน

อย่างเช่นเวลาที่ไปเที่ยวหรือว่าไปที่ไหนก็ตามที่ไปเป็นกลุ่ม มักจะซื้อของที่เหมือนๆๆกัน และจะได้ถูกลงเรื่อยๆ แล้วก็นำมาอวดกัน ว่าใครซื้อได้เท่าไร

แต่ถ้าไม่ซื้อ พอกลับมาถึงที่ทำงาน ก็มักจะโดนถามถึงเหตุผล และคล้ายๆจะออกเยาะเย้ยเป็นนัยๆๆว่าไม่รู้จักของฝากของกินที่ขึ้นชื่อของบ้านเมืองเขา

เลยเป็นว่า ที่ซื้อที่กิน ไม่ใช่เพราะตอบสนองความต้องการ(need) ของตัวเอง แต่เป็นการตามคนอื่นเขา ไม่อย่างนั้นก็จะหลุดเทรนด์ คุยต่อไม่ได้ว่า มันเป็นอย่างไร

ป้าแดงเลยเป็นคนเอาท์อยู่บ่อยๆ เพราะไม่ค่อยตามอะไรที่คนชอบเห่อชอบฮิต ไปฝรั่งเศสก็คงไม่ซื้อน้ำหอม ไปเยอรมันก็คงไม่ดื่มเบียร์  ทั้งนี้ทั้งนั้น คงเพราะชาตินี้คงจะไม่ได้ไปนั้นเอง อิอิอิ........