เย็นวานรับปากพี่ผอบเอาไว้ว่าจะไปเจาะเลือดป้าณา (พี่สาวของสามีพี่ผอบ) ในเช้าวันนี้ ดังนั้นผู้เขียนต้องรีบเร่งทำเวลาเล็กน้อย เพราะเด็ก ๆ มัวแต่โอ้เอ้ ดูการ์ตูน เรานัดกันไว้เวลาประมาณ 8 โมง เพราะต้องเผื่อเวลาไปอยู่เวรเอ๊ย ! บุญต่อ...
จะว่าไปก็ไม่ได้เจาะเลือดใครมานานจนแทบจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไรกัน นึกไม่ออกจริง ๆ เพราะทำงานในหน่วยเค็ม ไม่ต้องเจาะเลือดเองนี่นา...
ดูเหมือนพี่ผอบมั่นใจมากว่าผู้เขียนเจาะได้อยู่แล้ว แม้ผู้เขียนไม่ค่อยมั่นใจตัวเองเมื่อไร ?? แต่พี่เขาก็กังวลถ้าพาป้าณามาเจาะเลือดเองจะลำบาก เพราะป้าณาขาไม่ค่อยดีเท่าไร และกำชับผู้เขียนว่า "อย่าบอกป้าณาแล้วกัน ว่าไม่ได้เจาะเลือดมานานแล้ว"
เมื่อไปถึงป้าณารออยู่ก่อนแล้ว ผู้เขียนก็จัดการอุปกรณ์ที่พี่อบเตรียมไว้ให้พร้อมสำหรับเจาะ แล้วก็ลงมือจัดตำแหน่งการวางแขนให้เหมาะ รัดแขน (โชคดีว่าป้าเขาเส้นใหญ่ ตื้น และมองเห็นได้ชัด แม้รูปร่างป้าจะออกท้วมหน่อย) ผู้เขียนเอ่ยปากบอกนิดนึงว่า..."เจ็บนิดนึงน๊ะค๊ะ" พร้อมกับแทงปลายเข็มลงไป แล้วก็ดึงเลือดตามขึ้นมาได้ทันที (คิดในใจ "ฟลุ๊คจัง") แล้วก็นำเลือดใส่ในหลอดเลือดโดยมีพี่ผอบเป็นผู้ช่วย ทุกอย่างดำเนินไปอย่างอัตโนมัติเป็นธรรมชาติซะจนแปลกใจตัวเองเหมือนกัน นี่เราไม่ได้เจาะเลือดมานานจริงเหรอ !!! ใช้เวลาไม่นานและป้าณาบอก "ไม่เจ็บ" แค่นี้ผู้เขียนก็ "ดีใจ"
แม้ไม่ได้เจาะเลือดมาซะนาน แต่ก็เสียดายเหมือนกันน๊ะ ชักติดใจอยากเจาะอีกแล้วสิ (เอ๊ะ !! ใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป แอบถามพี่ผอบ แต่พี่ท่านกลัวเข็มค่ะ ) พี่โอ๋บอกว่า..."คงเหมือนกับการว่ายน้ำเป็น" จริงสิ ผู้เขียนชอบคำเปรียบนี้มาก เทคนิคการเจาะเลือด หากเราเคยทำได้อย่างไรก็ไม่ลืม เหมือนกับการว่ายน้ำเป็นนั่นแหละ แม้ไม่ได้ว่ายนานเท่าไร แต่ก็ว่ายได้เหมือนกัน ทุกอย่างเป็นไปอย่างอัตโนมัติและธรรมชาติ
(อ้อ !! แต่ชีวิตจริง ผู้เขียนว่ายน้ำไม่เป็นค่ะ )
