ในสรรพชีวิตคงมีสิ่งที่คิดหวัง
ในบางชีวิตคงมีบางอย่างที่ตั้งไว้
และในชีวิตของอาตมานี้ก็เฉกเช่นเดียวกัน...
เป้าหมายแห่งชีวิตของคนอาจจะแบ่งออกได้เป็นหลากช่วงหลายวัย
วัยนี้ ช่วงนี้ อาตมาเองได้ตั้งความหวังหลัก ๆ ไว้ ๓ ข้อ
และวันนี้ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๐ ความหวังในห้วงเวลาการบรรพาอุปสมบทของชีวิตได้บรรลุสิ่งที่ตั้งหวังไว้
เรื่องแรกที่ตั้ง ถึงฝั่งเมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๕๐ การตอบแทนบุญคุณโยมพ่อและโยมแม่ด้วย “ธรรมะ” ก่อนหน้านั้นอาตมาก็ดีใจอย่างมากที่โยมแม่ท่านได้ไปรับศีลและถือศีลอุโบสถทุกวันพระที่วัดคลองลาน ซึ่งเป็นวัดที่อาตมาได้บวชเป็นครั้งแรกเมื่อประมาณ ๙ ปีก่อน และในการบวชครั้งนี้อาตมาตั้งหวังว่าจะพาโยมพ่อโยมแม่มากราบองค์พ่อแม่ครูบาอาจารย์ ท่านพระอาจารย์กัณหา สุขกาโม ในขณะที่อาตมาบวชให้ได้ และวันนั้นพ่อและแม่อาตมาก็ได้มาแล้ว ความหวังตั้งที่หนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สูงค่า อาตมาได้ทำแล้ว...
เรื่องสองที่ตั้ง ถัดมาอีกแค่วันเดียว การตอบแทนบุญคุณโยมพ่อโยมแม่ โดยอธิษฐานจิตตั้งความเพียรในการสวดพระปาฏิโมกข์ “ถ้าไม่ได้ขึ้นสวดปาฏิโมกข์จะไม่สึก” เป็นความหวังอันสูงสุดที่ว่าได้ในการบวชครั้งนี้ย้อนหลังกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อนที่อาตมาได้อธิษฐานไว้กับองค์พระประธานในโบสถ์ของวัดแพร่ธรรมาราม และวันที่ ๑๑ ตุลาคม ๒๕๕๐ อาตมาก็ได้ขึ้นสวดปาฏิโมกข์ครั้งแรกที่วัดสันป่าสักวรอุไรธรรมาราม วัน "หนึ่ง" ของชีวิต อาตมาได้ทำให้โยมพ่อโยมแม่สำเร็จตามจิตที่อธิษฐาน อาตมาได้ทำแล้ว...
เรื่องสามที่ผันผ่าน ย้อนกลับไปเมื่อครั้งเดินธุดงค์บนเขาใหญ่ “ถ้ารอดชีวิตกลับไปเจอหน้าโยมพ่อโยมแม่ อาตมาจะบวช ๑ พรรษา” เป็นจิตอธิษฐานขอชีวิตรอดกลับมาจากป่าครั้งนั้น เมื่อวันที่เจ็บหนัก
และวันนี้วันปวารณาออกพรรษา อาตมาได้ทำแล้ว...
หวัง ๓ ข้อหลัก สำเร็จลุล่วงในวันนี้
หวัง ๓ ข้อนี้ ขอถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา
หวัง ๓ ข้อนี้ ใช้วันผ่านเวลาสร้างให้มีค่าด้วยจิตมี
หวัง ๓ ข้อนี้ ขอเป็นเครื่องเสริมชีวีในทุก ๆ วันที่มีลมหายใจ เทอญ...
ขออนุโมทนาที่ท่านเป็นภิกษุผู้ทรงปาฎิโมกข์...
ผู้ทรงปาฏิโมกข์คือผู้มีปารมีธรรมที่ติดตัวมา และจะติดตัวไป....
ส่วนคุณธรรมเชิงประจักษ์ในชาตินี้ก็คือ อิทธิบาทธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิริยะ คือ ความเพียรพยายาม...
ขออนุโมทนาอีกครั้ง
...อามันตา...