ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น การดำเนินชีวิตทุกวันนี้มีปัญหาและอุปสรรคมากมาย การคิดหาเหตุผลต่างๆเพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างมีวิจารณญาณเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งเพื่อให้ชีวิตดำเนินไปด้วยความราบรื่น
ชีวิตการเป็นครูของเรายังไม่มากมายหรือยาวนานอะไรมากนัก แต่ก็ยังพอมีสิ่งที่น่าจดจำและภูมิใจอยู่ไม่น้อยทีเดียว แต่คงไม่โลดโผนเหมือนครูมัธยมหรอกนะ เพราะเราเป็นครูประถมต้น ส่วนมากจะเป็นความประทับใจในความน่ารักและความใสซื่อของเด็กๆมากกว่า จะขอเท้าความถึงตอนที่เราจะตัดสินใจเปลี่ยนจากครูสอนนอกระบบก็คือ กศน. นั่นเอง มาเป็นครูโรงเรียนเอกชนซึ่งต้องมาสอนเด็กเล็กนั้น เพื่อนๆพี่ๆก็เตือนกันว่า เราเป็นคนดุและเป็นคนที่ใจร้อนมากๆจะมาสอนเด็กเล็กได้อย่างไร เดี๋ยวจะไปตีลูกเค้าตายซะเปล่าๆ เราก็ว่า เอาน่ะ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร มันคงไม่ยากเกินไป แล้วในที่สุดเราก็ตัดสินใจมาอยู่ที่นี่ ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมากๆเลย เพราะพอเรามาอยู่กับเด็กๆแล้วเรามีความสุข และไม่เคยรู้สึกเบื่อจริงๆซักที(แอบมีเบื่อๆบ้างเป็นธรรมดาของการทำงานแต่ไม่นานหรอก) สำหรับประสบการณ์ความประทับใจนั้น ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ มันมีเยอะ แต่ออกแนวเล็กๆน้อยๆ จะขอยกหนึ่งตัวอย่างก็คือ การทำให้เด็กที่อ่านหนังสือแทบไม่ออกเลย ( ป. 2 ) และก็เป็นคนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือ กลายมาเป็นคนอ่านหนังสือเริ่มจะเก่ง สะกดได้คล่อง อ่านได้คล่องมากขึ้น และก็ชอบอ่านหนังสือมากขึ้น (ไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นหนังสือเรียน) โดยเราเริ่มแก้ปัญหาโดยพยายามให้เด็กหัดอ่านหนังสือหัดสะกดคำอย่างง่ายๆ โดยให้ฝึกบ่อยๆ พอเริ่มเป็นมากขึ้นเราก็ให้หัดอ่านนิทานที่มีภาพประกอบเรื่องสั้นๆและง่ายๆ อ่านไปเรื่อยๆ จนในที่สุดปัจจุบันนี้เด็กคนนี้ เริ่มอ่านหนังสือคล่องขึ้นและรักการอ่านมากขึ้นซึ่งมันก็เป็นความภูมิใจเล็กๆของเรานะ
คุณเคยรู้สึกมั๊ยว่าเรื่องบางเรื่องมันเล็กๆแต่ทำไมมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ (สำหรับคนบางคนหรือหลายๆคน) นั่นเราคิดว่ามันเป็นเพราะความคิด หลายครั้งมากๆที่เราคิดและทำไม่ถูกต้อง แต่เราก็จะพยายามทำซะให้มันถูก เราขอสัญญา
..วีน..