การออกหน่วยทุกครั้ง มีความสุขดีค่ะ ยืนยันเลย

          ต่อจาก บันทึกนี้ ขอเล่าเรื่องการออก Mobile KM ด้วยภาพแบ่งเป็น 3 บทด้วยกัน ส่วนรายละเอียดการออกหน่วยในบรรยากาศเต็ม ๆ คุณวิภา P น่าจะนำมาลงให้เราชมกันอีกครั้งค่ะ

          เริ่มจากบทแรกเลย เดินทางกันตั้งแต่ 6 โมงเช้า ดูท่าทางอ่อนเพลียมาก หลับตลอดทาง งานนี้ทั้ง อ.วิบูลย์และคุณตูนมีกล้องถ่ายรูปเป็นของตัวเองทั้งคู่ ผู้เขียนเลยสบายเป็นคนโพสท่าอย่างเดียว มีรูปทุกกล้อง เดินทางไปถึงราว ๆ 8.30 น. กินข้าวต้มแล้วก็ไปดูห้องประจำ แต่เราลูกค้าน้อยอยู่แล้วทุกครั้ง จึงเดินไปอยู่ห้องของคณะสาธารณสุข ซึ่งแนะนำวิธีการนวดตัวเอง ไปนังนวดกับชาวบ้าน สักพักมีหมออนามัยคนหนึ่งเดินมาด้อม ๆ มอง ๆ ห้องของเรา และถามเกี่ยวกับการอบรม blog เลยรู้ว่ามีคนสนใจเข้าซะแล้ว จึงรีบออกมาพูดคุย และไปทดลองเปิด web ให้ดูที่ห้องของคณะศึกษาศาสตร์ (ซึ่งสอนการวาดภาพด้วยโปรแกรม Photoshop ให้กับเด็ก ๆ) แต่ใช้ได้แป๊บเดียว เพราะคณะศึกษาศาสตร์ต้องใช้เครื่อง (Internet ใช้ได้เครื่องเดียว ซึ่งเป็นเครื่องที่ต่อตรงกับเครื่องฉายโปรเจคเตอร์ของคณะศึกษาศาสตร์พอดี) คุยกันสักครู่ จึงต้องเดินทางไปแนะนำการใช้ blog ต่อที่สถานีอนามัย ซึ่งห่างจากโรงเรียนที่เราอยู่ไปประมาณ 4-5 กิโลเมตร โดยได้รับความอนุเคราะห์จากคนขับรถตู้คณะแพทย์พาเราไป ซึ่งเราเดินทางไปกัน 3 คน คือ อ.วิบูลย์ คุณตูน และผู้เขียน พร้อมกับหมออนามัย 2 ท่าน คือ คุณนุ้ย Pซึ่งเดินมาหาเราเองและบอกว่าสนใจเรื่อง blog และพี่น้ำ Pหัวหน้าสถานีอนามัย ระหว่างนั่งรถไป สวนกับมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง พี่น้ำแกเรียกให้จอด ซึ่งคนขี่มอเตอร์ไซค์ คือ น้องแห้ง Pเจ้าหน้าที่คอมพิวเตอร์ สถานีอนามัยของพี่น้ำ และพี่น้ำก็สั่งให้น้องแห้งขี่รถกลับไปอยามัยเพื่อไปเรียนเรื่อง blog พร้อมกัน

          บทที่ 2 มาถึงอนามัยก็ต่อเครื่องเสร็จและเริ่มแนะนำการใช้งาน ประโยชน์กันได้สักพัก ใส่รูปถ่ายด้วย สนุกสนานน่าดู เพราะสอนกันตัวต่อตัวเลย ระหว่างนั้น คุณตูนและผู้เขียนได้มีโอกาสชั่งน้ำหนัก (อันน้อยนิด) และวัดความดัน ซึ่งเรื่องวัดความดันสร้างความวิตกอย่างมากให้กับ อ.วิบูลย์ เพราะคุณตูนมีความดันสูงมาก จากในรูปคือ 165 : 136 ผู้เขียนเองมีความดันปกติ คือ 99 : 74 ส่วน อ.วิบูลย์ กังวลเรื่องความดันที่สูงมากของคุณตูน เลยทำให้ตัวเองความดันขึ้นสูงเข้าไปด้วยอีกคน คือ 165 : 95 จากรูปสังเกตว่าคนที่ชูสองนิ้วทั้งคู่ ความดันสูงทั้งคู่เลย (เหอ เหอ)

          มาถึงบทที่ 3 ส่งท้าย หลังจากนั้นก็เดินทางกลับไปที่โรงเรียน ระหว่างทางมีชาวบ้านนั่งกินข้าวกัน เห็นพวกเราก็ยิ้มและเรียกกินข้าวด้วยกัน นี่ล่ะคนไทยใจดี และพี่น้ำกะคุณนุ้ยก็พาเราแวะวัดใกล้ ๆ ไปดูลิงกัน เยอะมากจริง ๆ แล้วก็ไปแวะกินก๋วยเตี๋ยวหน้าโรงเรียนกัน อร่อยมาก ไม่รู้เพราะร้อนและหิว หรืออร่อยจริงๆ ก็ไม่รู้ มาถึงที่โรงเรียนผู้เขียนแอบงีบหลับยาวเลย ไม่กล้าเอารูปตัวเองนั่งหลับลง (อายเค้า) ประมาณเกือบบ่าย 3 ก็เดินทางกลับพิษณุโลก ก่อนกลับเจอเด็กชายคนหนึ่งหน้าตาน่ารักดี เลยให้คุณตูนถ่ายภาพไว้ให้ ชื่อ น้องพฤกษ์ ท่าไหนท่านั้นเลย เด็ก ๆ จะมีท่าประจำเวลาถ่ายรูปเสมอ นั่นคือ การเก๊กหล่อ นั่นเอง

          การออกหน่วยทุกครั้ง มีความสุขดีค่ะ ยืนยันเลย

          รัตน์ทวี อ่อนดีกุล