ประวัติการเข้าพรรษา

ประวัติการที่มีพิธีเข้าพรรษา                                                ประเพณีเข้าพรรษาในพระพุทธศาสนานั้น  มีประวัติความเป็นมาว่าในสมัยครั้งพระพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์อยู่  คนในประเทศอินเดียนั้น  ครั้นเมื่อถึงฤดูฝน  ฝนเริ่มชุก  น้ำมักท่วม  ผู้ที่สัญจรไปมาระหว่างเมืองต่อเมืองเช่นพวกพ่อค้าวาณิช
ก็หยุดกิจไปมาชั่วคราว  พวกนักบวชนอกพุทธศาสนา  ต่างก็พากันหยุดพัก ณ ที่ใดที่หนึ่งตลอดฤดูฝน  ทั้งนี้เพราะการคมนาคมไม่สะดวกนั่นเอง  เมื่อเกิดมีพระพุทธศาสนาแล้ว  พระพุทธเจ้าทรงจาริกไปในคามนิคมชนบทราชธานีน้อยใหญ่  เพื่อเผยแพร่ศาสนาภิกษุบริษัทก็ยังมีน้อย  เมื่อถึงฤดูฝน  พระองค์และภิกษุทั้งหลายก็ทรงพักอยู่ ณ เมืองใดเมืองหนึ่งตลอดฤดูฝน  ครั้นฤดูฝนผ่านพ้นแล้วจึงจาริกเผยแผ่ศาสนาต่อไปอีก  เป็นพุทธจริยาวัตร  และยังมิได้บัญญัติพิธีอยู่จำพรรษา  ความครหาใด ๆ ก็มิได้บังเกิดมี  ครั้นกาลผ่านนานมา  พุทธศาสนาแผ่ขยายออกไปกว้างขวาง  ภิกษุบริษัทมีเพิ่มปริมาณมากขึ้น ๆ                ครั้งหนึ่ง  พระองค์ทรงประทับพักในกรุงราชคฤห์  ภิกษุ ๖ รูป  เรียกว่าฉัพพัคคีย์แม้เมื่อถึงฤดูฝนก็ยังเที่ยวสัญจรไปมา  เหยียบข้าวกล้าระบัดเขียว  และสัตว์ตัวเล็กน้อยให้เกิดความเสียหายและตาย  ทั้งนี้  เพราะความไม่รู้เลือกกาลเทศะของท่านเหล่านั้น  ประชาชนก็พากันติเตียน  โดยนัยเป็นต้นว่า  เออ.. ไฉนพระสมณะศากยบุตร  จึงเที่ยวไปมาอยู่ทุกฤดูกาล  เหยียบย่ำข้าวกล้าและติณชาติตลอดจนกระทั่งสัตว์เล็กน้อย  ดังนี้  แม้แต่พวกเดียรถีย์และปริพพาชก  ก็ยังรู้จักพักในฤดูฝน  แม้นกก็ยังรู้จักทำรังพักเพื่อหลบฝน                ครั้นความทราบถึงพระทศพล  จึงทรงบัญญัติเป็นธรรมเนียมให้ภิกษุอยู่จำพรรษาตลอด ๓ เดือน  คือระหว่างแต่แรม ๑ ค่ำเดือน ๘ ถึงกลางเดือน ๑๑  ห้ามมิให้ภิกษุเที่ยวสัญจรไปมา  ต้องอยู่ประจำที่  หากมีธุระจำเป็นอันชอบด้วยพระวินัย  จึงจะไปได้  แต่ต้องกลับมา ณ ที่พักเดิม  ภายในกำหนด ๗ วัน  นอกนั้นห้ามมิให้ไปพักแรมคืน ณ ที่อื่นปรับอาบัติแก่ภิกษุผู้ฝ่าฝืนล่วงละเมิดพระวินัยบัญญัติด้วย                พิธีเข้าจำพรรษา  มีความเป็นมาด้วยประการฉะนี้