(เจ้าก๊อปบอกว่า เห็นเจ้าบ้านคนนี้แล้วคิดถึงพ่อ)
ช่วงที่สมาชิกเฮฮาศาสตร์บุกญี่ปุ่น ..ไม่มีข่าวจากแดนอาทิตย์อุทัยมาสักที ไม่ทราบว่าระบบการสื่อสารเป็นยังไง พวกเราเฝ้าแต่รอแล้วรออีกจนใจจะขาดรอน จนกระทั้งเมื่อคืนนี้ทราบว่าคณะได้กลับมาแล้ว คงอ่อนระโหยโรยแรงกับการเดินทาง จึงยังไม่มีซ็อทเด็ดขึ้นหน้าจอ ผมเริ่มได้รับข้อมูลเมื่อเช้านี้ เห็นแล้วก็ปลื้มที่ทราบว่าคณะเราชื่นมื่นอย่างที่สุด ได้รับความประทับใจเป็นกระบุงโกย ทราบว่าจะระดมกันเขียนออกมาพิมพ์เป็นหนังสือ นับเป็นตัวอย่างของการรวบรวมหลักฐานความรู้ไว้ ให้เป็นลายแทงของคนรุ่นหลังได้เดินรอยตาม
ผมยังไม่ได้คุยกับใครเป็นเรื่องเป็นราว นอกจากเจ้าก๊อปลูกชายโทนที่มาอ้อนแต่เช้า ว่าคิดถึงพ่อมากตอนอยู่ญี่ปุ่น โชคดีได้ไปนอนโฮมสเตย์ที่เจ้าบ้านมีท่าทางเหมือนพ่อมาก จึงซึมซับเอาความแช่มชื่นไว้เต็มหัวใจ ก่อนกลับกอดกันต่อมน้ำตาแตกพร่า แสดงว่าวัฒนธรรมกอดของชาวเฮฮาศาสตร์ เป็นจุดที่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนกับชาวต่างชาติได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย ความรักความปรารถนาดีมันไม่ได้สังกัดเชื้อชาติ ไม่ต้องขอวีซ่าก็กอดกันได้ ถ้ามีมิตรภาพที่ดี ..ไมตรีต่อกันก็ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ
การไปไหนเป็นครอบครัวปีละครั้งก็ดีอย่างนี้เอง รักกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นี่แหละดีที่สุด ดีกว่าตอนไปเซ่นวักตั๊กแตนที่สุสารเป็นไหนๆ ใครเผอเรอเรื่องนี้มานาน ก่อนนอนคืนนี้ก็กอดกันนิดจุ๊บกันหน่อยกระตุ้นให้หัวใจมีพลังกลับคืนมา จะได้เห็นว่าโลกนี้ยังไม่แห้งเหี่ยวอ้างว้างจนเกินไป ส่วนใครยังไม่มีคู่ทำกิจกรรมสัมพันธ์ได้สะดวก ก็มากอดกับเจ้าของBlogนี้ได้ หรือจะยกยอดไปตกเบิกที่ดงหลวง อิอิ.
<div style="text-align: center">
</div>
</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="center"></p><p align="justify">เมื่อคืนนี้ลูกชายเจ้าย่ามแดง พาคณะอาจารย์และเพื่อนๆและลูกศิษย์มากินข้าวเย็นและนอนคุยด้วย ในกลุ่มนี้มีว่าที่หัวใจสีชมพูของย่ามแดงอยู่ด้วย จึงดูเขาชื่นมื่นเหมือนยืนอยู่ต่อหน้ากามเทพ ว่าที่ลูกสะใภ้ผมคนนี้น่ารักทีเดียวแหละ สวยใสๆร่าเริงดี เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ มอ.ปัตตานีด้วยกัน หนูฝนเล่าว่าเข้ามาเป็นอาจารย์รุ่นเดียวกันกับเจ้าเม้งเยอรมันของผม </p><p align="justify">เม้งเองก็เฝ้าถามทั้งคืน..ว่าที่ลูกสะใภ้เป็นยังไง ก็ตอบตรงนี้เลยว่า ..ก็ดีพิเศษสุดนะสิ เป็นอาจารย์เหมือนกัน รุ่นราวคราวเดียวกัน ชอบงานลุยๆเหมือนกัน เขาคงเป็นเพชรประดับมอ.ปัตตานีทั้งคู่ ไอ้ผมก็เอาแต่ดีใจที่จะได้ลูกสะใภ้ ลืมถามว่าจะตกแต่งกันวันไหน นี่แหละตาแก่ที่ได้หน้าลืมหลัง ลืมกระทั้งวันเฮฮาสีชมพูลูกหลาน พ่อดีใจด้วยนะย่ามแดงเอ๊ย จะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับเขาเสียที อิอิ..</p>
สวัสดีค่ะคุณพ่อ ครูบา สุทธินันท์
หนูขอทายว่า หวานใจคุณย่ามแดงคือ ท่านที่ใส่เสื้อสีเหลืองอ่อนและสะพายย่ามสีแดงค่ะ ถ้าทายผิดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
ลองมาทายสนุก ๆ ดูค่ะ
ฮือ ๆ ๆ
ตามมาน้ำตาร่วงด้วยความเสียใจ
เอ้ย...ด้วยความดีใจ น้องชายจะเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที
เน๊อะน้องแป๊ดเน๊อะ
จะกอดก็รีบกอดซะ เดี๋ยวจะตามไปกอด (สำหรับหอมนั้น ... ไม่ฝากดีกว่า....หวาดเสียว)
อิอิ
อ้าว ๆ ๆ
มาทีหลัง ไปก่อนได้งัย จริงไหมค่ะ อ.ขจิต และพี่อึ่งอ๊อบ (ก๊ากส์)
ขอทายคำตอบเหมือนกับพี่สะมะนึกะค่ะ ว่าแต่ว่า เป็นลูกเขยชาวใต้รึป่าวค่ะ ยังไม่ได้เฉลยเลย เพราะถ้าเป็นลูกเขยชาวใต้ จะได้ดีใจอีกรอบ ที่ น้องย่ามแดง จะไม่หนีไปจาก ม.อ.ปัตตานี
อิอิ
ก๊ากส์อีกรอบค่ะพ่อ
มองรูปคุณสิงห์ป่าสัก เป็น พี่สะมะนึกะ ได้งัย
อายจัง (ไม่ใส่แว่นก้องี้แหละค่ะ อภัยให้นะคะ)
อิอิ ทายเหมือนกับทุกท่านข้างบนค่ะ น่ารักจริงๆเลยคนนี้...
สรุปแล้วใครได้ หอมแก้มอาจารย์แพนดา ครับ... สงสัย
ถนอมหัวใจและร่างกายหน่อยนะหว้า
ภาพปริศนา ยังหาคนตอบไม่ได้
คำตอบคือ
สาวที่สะพายย่ามแดง อิอิ ถูกแน่นอนค่ะพ่อ
กราบสวัสดีครับพ่อครูบา