คุณครูว่า "อย่าดูถูกตัวเอง" จริง ๆ แล้ว กว่าเราจะมายืนถึงจุดนี้ได้ เราสะสมความสำเร็จไว้มากมาย มันอาจจะไม่ใช่ความสำเร็จอะไรที่ใหญ่โต มันอาจจะดูน้อยด้อยค่าในสายตาคนอื่น (บางคน) แต่มันก็อาจจะเป็นตัวอย่างในการดำเนินชีวิตความเป็นครูที่ดีสำหรับเพื่อนครูคนอื่น ๆ ถ้าไม่แน่จริง....ครูก็คงไม่ยืนอยู่ ณ จุดนี้ได้ ไม่เชื่อลองย้อนกับไปมองความสำเร็จของลูกศิษย์ของครูซิคะ ครูเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อให้เกิดความสำเร็จนี้ ลูกศิษย์ของเราไม่จำเป็นที่จะต้องยิ่งใหญ่ถึงนายกรัฐมนตรี แค่เป็น "คนดีของสังคม" ครูก็ภูมิใจแล้วใช่มั้ยคะ ...
     21 ตุลาคม 2550 มีโอกาสได้ไปเผยแพร่วิธีจัดการความรับผ่าน Blog ให้กับชมรมครูภาษาอังกฤษ ของ สพท.สิงห์บุรี งานนี้ตั้งใจไว้เลยว่าจะไม่เน้นแค่เรื่อง IT คือ สร้าง Blog เท่านั้น แต่ยังไงก้อต้องพยายามให้เกิดเรื่องเล่าดี ๆ บน Blog ให้ได้ ดังนั้น เริ่มต้นจึงคุยกับเหล่าคุณครูถึงการเขียนเรื่องบนบล็อกของครู ว่าครูมีเรื่องมากมายที่สามารถนำมาบอกเล่าให้เพื่อน ๆ ได้เรียนรู้ นำไปปรับประยุกต์ใช้ได้ และสิ่งที่พบอย่างหนึ่งก็คือ ถ้าเราเริ่มว่าให้เล่าเรื่องความสำเร็จในการทำงาน การจัดการเรียนการสอน ครูมักจะตอบทันทีว่า "ไม่มี ยังไม่สำเร็จอะไรสักอย่าง" ดิฉันก็เลยต้องเน้นย้ำเรื่องเล่าของครูที่ท่านอาจารย์หมอวิจารณ์ พานิช ท่านกล่าวไว้ว่า เรื่องอะไรที่ครูเอาเล่าได้บ้าง http://gotoknow.org/blog/thaikm/51691  ซึ่งท่านแนะนำไว้ดังนี้ ·       เขียนเล่าเรื่อง วิธีออกแบบการเรียนรู้  วิธีการนั้นก่อผลอะไรต่อเด็กและต่อครู มีเหตุการณ์อะไรมากระตุ้นให้คิดออกแบบ เวลาปฏิบัติมีอะไรเกิดขึ้น ต้องแก้ไขเหตุการณ์อะไรบ้าง เล่าให้เห็น ความคิด วิธีปฏิบัติและผลของการปฏิบัติ
·       เขียนเล่าเรื่องความสำเร็จ ของนักเรียนที่ตนภูมิใจและเล่าว่าความสำเร็จเกิดขึ้นได้อย่างไร
·       เขียนเล่าเรื่องราวที่ครูช่วยเหลือเด็ก เปลี่ยนจากเด็กเบื่อเรียนเป็นเด็กรักเรียน เปลี่ยนเด็กเกเรเป็นเด็กช่วยเหลือโรงเรียน ฯลฯ
·       เขียนเล่ากระบวนการกลุ่มของครูในการพัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียน
·       เขียนเล่าเรื่องความร่วมมือระหว่างโรงเรียน ผู้ปกครองในการจัดการเรียนรู้หรือแก้ไขปัญหาของเด็ก
·       เขียนเล่าเรื่องของลูกศิษย์ที่จบไปแล้วและไปเรียนต่อหรือทำงานที่ครูพอใจ
พอมาถึงตรงนี้ คุณครูก็เริ่มถึงบางอ้อ...แล้วก็ อ๋อ.....ดิฉันบอกกับคุณครูว่า "อย่าดูถูกตัวเอง" จริง ๆ แล้ว กว่าเราจะมายืนถึงจุดนี้ได้ เราสะสมความสำเร็จไว้มากมาย มันอาจจะไม่ใช่ความสำเร็จอะไรที่ใหญ่โต มันอาจจะดูน้อยด้อยค่าในสายตาคนอื่น (บางคน) แต่มันก็อาจจะเป็นตัวอย่างในการดำเนินชีวิตความเป็นครูที่ดีสำหรับเพื่อนครูคนอื่น ๆ ถ้าไม่แน่จริง....ครูก็คงไม่ยืนอยู่ ณ จุดนี้ได้ ไม่เชื่อลองย้อนกับไปมองความสำเร็จของลูกศิษย์ของครูซิคะ ครูเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อให้เกิดความสำเร็จนี้ ลูกศิษย์ของเราไม่จำเป็นที่จะต้องยิ่งใหญ่ถึงนายกรัฐมนตรี แค่เป็น "คนดีของสังคม"  ครูก็ภูมิใจแล้วใช่มั้ยคะ ...
     เขียนมาถึงตรงนี้แล้วอยากจะบอกกับคุณครูทุกคน ว่า "ปาเจรา จริยา โหติ คุนุ ตะรา นุ สา สะ กา..." (เขียนผิดต้องขออภัย แต่คำนี้ จำอยู่ในหัวใจตลอดกาล ...