“......เราได้ร่วมกันมุ่งมั่นทำงานสร้างความดีให้เกิดประโยชน์มากมาย จนบางครั้งเราลืมที่จะดูแลตัวเราเอง ครอบครัวเราเอง.......เราให้ความรักดูแลน้องกาย น้องทรัพย์ น้องมิตร เป็นอย่างดี จนลืมนึกถึงน้องบุญทิ้ง(ความดี)......”

            เหนื่อยไหมครับ...... ไม่ใช่เฉพาะการเหน็ดเหนื่อยกายจากการตรากตรำทำงานเท่านั้น หากแต่รวมถึงเหนื่อยกับใจ ที่มันวิ่งขึ้นวิ่งลง เดี๋ยวสุข เดี๋ยวทุกข์ เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวเศร้าซึม เดี๋ยวร้องไห้

 

ในวันจัดเวทีสมัชชาคุณธรรมเมื่อวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๕๐ ที่ผ่านมา ท่านพระครูพิทักษ์นันทคุณ ที่ปรึกษามูลนิธิฮักเมืองน่าน ได้ให้สติตอนหนึ่งว่า “......เราได้ร่วมกันมุ่งมั่นทำงานสร้างความดีให้เกิดประโยชน์มากมาย จนบางครั้งเราลืมที่จะดูแลตัวเราเอง ครอบครัวเราเอง.......เราให้ความรักดูแลน้องกาย น้องทรัพย์ น้องมิตร เป็นอย่างดี จนลืมนึกถึงน้องบุญทิ้ง(ความดี)......”ท่านเป็นห่วงพวกเราชาวฮักเมืองน่านนะครับ อยากให้เรามีชีวิตเพื่อเราเองบ้าง

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เป็นเพราะเรามีใจอาสาที่เต็มเปี่ยม อยากทำงานให้บรรลุผล อยากให้งานออกมาดี เป็นที่พึ่งของพี่น้องเครือข่ายได้ ในชีวิตแต่ละวันของเราจึงถูกกำหนดด้วยงาน ด้วยภาระของคนอื่น หน่วยงานองค์กรภายนอกที่มอบให้เรา ไม่เชื่อลองเปิดดูสมุดปฏิทินบันทึกของเราดูสิว่ามีวันไหนบ้างที่เราให้เวลากับตัวเราเอง และให้เวลากับพวกเรากันเอง ที่มิใช่งาน แต่ละวันของชีวิตเราจึงสาละวนอยู่กับงาน งานงาน งาน และงาน </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เราบางคนสุขภาพกาย สุขภาพใจเริ่มชำรุด ก็ยังไม่มีเวลาแม้แต่จะซ่อมแซมตัวเอง  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เรามีชีวิตเพื่อคนอื่นมาโดยตลอด แต่บางครั้งลืมให้เวลากับตัวเองและเรากันเอง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            ตลอดเวลาที่ผ่านมา.......เราได้ร่วมกันสร้างการเรียนรู้ให้ชุมชนเครือข่ายได้รู้จักคัดสรรเมล็ดพันธุ์แห่งความดีงาม เตรียมดิน ไถพรวน หว่านเมล็ดแห่งความดีงามลงไปบนผืนแผ่นดิน และคอยดูแลรดน้ำพรวนดินอย่างไม่ขาดสาย แมลง หนอนเพลี้ย และโรคร้าย เราช่วยกันปกป้องคุ้มครองไม่ให้เข้ากัดกินพืชพันธุ์แห่งความดีงามเหล่านั้น จนเมล็ดพันธุ์เล็กๆ ได้เติบใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา ออกดอกออกผลอย่างงดงาม ขยายจากหนึ่งเม็ด ไปสู่หลายร้อยหลายพันเม็ด จากรุ่นสู่รุ่น กระจายออกไปอย่างไม่มีวันหยุด เป็นที่ยอมรับกันไปทั่วผืนแผ่นดิน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            ในขณะที่เรากำลังมุ่งมั่นขยายเมล็ดพันธุ์แห่งความดีนั้น จนบางครั้งลืมไปที่จะหยุดพักดื่มน้ำใจ เติมกำลังใจให้กับตนเอง มิหนำซ้ำบางครั้งเราลืมไปแม้แต่จะยิ้มและทักทายคนข้างเคียง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            และบางครั้งเราก็เผลอแสดงสีหน้า ท่าทาง และคำพูดที่บั่นทอนกำลังใจกันและกัน โดยไม่ตั้งใจ ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้รักกันนะ แต่เพราะเรามุ่งหวังให้งานมันออกมาดี เราแคร์ความรู้สึกคนภายนอก จนบางครั้งเราลืมที่จะดูแลใจกันและกัน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">“......ความรักที่แท้ต้องประคับประคองด้วยความเข้าใจหลายครั้งที่เราทำให้ความรักกลายเป็นกรงขังทำให้อีกฝ่ายซึ่งเป็นผู้ที่เรารักไม่มีอากาศหายใจ......” ติชนัทฮันท์  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เคยไหมที่บางครั้งท้อแท้ เหนื่อยล้า ขาดพลังที่จะทำงาน เคยไหมที่เรารู้สึกกดดันจากภาระงาน บางครั้งต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว นั่นเป็นเพราะเราลืมรดน้ำใส่ปุ๋ยพรวนดินให้กับใจของเราและคนข้างเคียงที่เรารัก</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            พวกเราชาวฮักเมืองน่านจึงได้ชักชวนกันมาร่วมกันหยุดคิดและทบทวนตัวเอง และเติมรัก เติมพลังใจให้กันและกัน ในกระบวนการเรียนรู้ที่ชื่อว่า “ฮักเมืองน่าน.....ผ่อนพักตระหนักรู้” ในเย็นวันที่ ๑๘ และวันที่๑๙ ตุลาคม ๒๕๕๐ ณ บ้านดิน ศูนย์การเรียนรู้โจ้โก้ อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            กระบวนการวันนี้เน้นการเรียนรู้ภายใน คือ“ใจ” ของเรากันเอง เน้นการปรับทัศนคติและมุมมองต่อกัน เริ่มจากเย็นวันแรกด้วยการกิ๋นหอมต๋อมม่วนตามประสาพี่น้อง ร้องเพลง </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">            วันที่สองเราเริ่มด้วยเปิดใจด้วยการภาวนาด้วยบทเพลงดั่งดอกไม้บ้านและบทภาวนาพระภิกษุณีนิรามิสาและวัดอุณหภูมิใจของแต่ละคนในการพร้อมเรียนรู้ และหลังจากนั้นเริ่มกิจกรรมชวนคิดเพื่อปรับทัศนคติและมุมมองของชีวิต หลังจากนั้นเริ่มกิจกรรมความดีของฉันโดยให้แต่ละคนได้วาดรูปหรือสัญลักษณ์ของตัวเองในกระดาษพร้อมเขียนความดีของตนเอง ๑ ข้อ เมื่อทุกทกคนวาดเสร็จเราก็ให้ยกรูปของตัวเองให้เพื่อนๆ ได้ดู หลังจากนั้นให้แต่เวียนรูปตนเองให้เพื่อนๆ ทุกคนได้ดู แต่ละคนก็บันทึกความดีเจ้าของรูปนั้นคนละ ๑ อย่าง จนครบทุกคน แล้วเราก็เปิดใจเรียนรู้กันและกัน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">หลังจากนั้นช่วงบ่ายผ่อนพักตระหนักรู้ ด้วยการนอนภาวนาประมาณ 15 นาที แล้วเริ่มด้วยกิจกรรมมหัศจรรย์แห่งหัวใจ เป็นการเปิดหัวใจ ๔ ห้อง เพื่อปิดเผยสิ่งที่เราชอบ เราไม่ชอบ สิ่งที่เป็นข้อบกพร่องของแต่ละคน  และพรที่เราปรารถนา เป็นการเปิดใจการเรียนรู้กันและกัน หลังจากนั้นเราปล่อยอารมณ์ด้วยการอ่านบทความ “ศิลปะการใช้ชีวิต” ของพระไพศาลวิสาโล แล้วพักกัน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">หลังพักเราให้แต่ละคนได้เขียนจดหมายถึงพี่น้องผองเพื่อน (เขียนถึงคนในกลุ่มให้มากที่สุดเท่าที่จะเขียนถึงได้ โดยมีคำบังคับ คือ ขอบคุณ, ขอโทษ, ขอร้อง, ฉันสัญญาว่า) แล้วเอาไปติดเป็นบอร์ดให้ทุกคนได้อ่าน</p> ช่วงท้ายเราเปิดใจฟังกันและกันอีกครั้งกับการเรียนรู้ในวันนี้ ทุกคนบอกว่าดีอยากให้มีการจัดต่อเนื่อง และอาจเป็นการจัดเรียนรู้พัฒนาศักยภาพด้านอื่นๆ และภาระงานที่รับผิดชอบด้วย แล้วท้ายจริงๆ เราร้องเพลง “เรามีเรา” ด้วยกันด้วยใจที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังที่จะเดินทางต่อไป