ไม่จมปรักกับความทุกข์ ทุกข์ได้แต่ทุกข์ให้เป็น
การพลัดพลากสิ่งอันเป็นที่รัก
ถือเป็นการสูญเสียอีกอย่างหนึ่ง
เพราะเป็นการจากไปแบบยังมีชีวิตอยู่
ก็ไม่แตกต่างกับการจากไปแบบเสียชีวิต
แต่การพลัดพรากทั้งสองอย่างก็นำมาซึ่งความทุกข์
จะทุกข์มากทุกข์น้อย
ก็อยู่ที่ความสัมพันธ์ของผู้พลัดพรากที่ผูกพันกับเราอย่างไร
เราต้องเตรียมพร้อมกับการพลัดพรากทั้งสองอย่างแบบมีสติ
ไม่จมปรักกับความทุกข์ ทุกข์ได้แต่ทุกข์ให้เป็น
เพราะเราไม่อาจเอาสิ่งที่พลัดพรากไปแล้ว
กลับมาอยู่กับเราได้
เราะรู้ว่าอดีตไม่สำคัญเลยถ้าเราไม่เรียนรู้จากผลของอดีต สู้เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอนะ
สวัสดีทุก ๆคนที่เข้ามาอ่าน
มีคำถามที่ไม่อยากถามใครๆให้ได้อายเลย แต่ก็อยากรู้ว่าคนอื่นๆ เขาคิดอย่างไรเกี่ยวกับ คำว่ารักชาติ
ดูคนสมัยนี้ไม่ค่อยรักชาติบ้านเมืองสักเท่าไร ที่ว่าอย่างนี้เพราะเห็นเวลาบ้านเมืองมีภัยอันตราย พวกเราก็ไม่ค่อยจะกระตือรือร้นที่จะช่วยกันแก้ไขปัญหา แถมบางคนยังก่นด่าคนที่พยายามเข้ามาช่วยแก้ปัญหาว่าอยากดัง คลั่งชาติ เฮ้อ....บางทีก็สงสารพวกเขาน่ะ ไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย หรือว่าโง่ หรือว่า ความเห็นแก่ตัว แอ๊ะหรือความอิจฉา???
บางคนมองและว่าคนที่รักชาติและทำเพื่อชาติบ้านเมืองว่า พวกกินหญ้า ....ดูเอาเหอะหารู้ไม่ว่าเพราะว่าคนไม่สามารถกินหญ้าได้น่ะสิ ถึงได้มีความโลภไม่มีจบสิ้นแบบนี้ และตราบใดที่มนุษย์ไม่เลิกกินเนื้อสัตว์ ตราบนั้นมนุษย์ก็ไม่เลิกเห็นแก่ตัวและอิจฉารัษยากัน แย่งชิงอาหารกัน เพราะฉนั้นเวลาจะว่าใครให้เขาเจ็บแสบ ต้องด่าว่าไอ้พวกกินเลือดกินเนื้อ พวกยักษี ยักษา
สวัสดีค่ะ สนใจคำว่าทุกข์ให้เป็นค่ะ ทุกข์ก็รู้ว่าทุกข์แล้วปล่อยวาง...
ไม่อยากเสียใจกับการถูกพลัดพรากเลย..แต่โลกนี้อนิจจัง..ต้องปลงต้องปลงนะคะ