คราวหนึ่งไปสอนเด็กวาดการ์ตูน ที่รีสอร์ทแถวปักธงชัย โคราชมีเวลาว่าง ก็หยิบสมุดปากกาขึ้นมาวาดภาพต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้า ที่มีลักษณะพิเศษหน่อยก็คือ มีเปลือกแตกเป็นผิวขรุขระ น่าเขียน ผลงานออกมาอย่างที่เห็น และแน่นอนต้องร่ายโคลงซะหน่อย มันเริ่มมีอารมณ์แล้วนี่
เขาเขียวสูงแผ่กว้าง ครั้งก่อน
เด็กน้อยซุกตัวอ่อน หินโค้ง
หมอกฉ่ำพรมพัดผ่อน ยะเยือก
ลุกยืนแล้วมองโล่ง เพื่อนเงียบ เหลือตอ
ยืนซึมนิ่งแอบข้าง โขดเฒ่า
ละอองหมอกบอกเล่า พื้นหล้า
เขาหินเตือนตัวเขย่า ต้องเปลี่ยน
วันเลื่อนไปข้างหน้า มีหรือ หวนคืน
แตกกร่อนผิวแกร่งครั้ง ยังหนุ่ม
คืนวันผ่านกระชาก เหมือนแกล้ง
กิ่งหักโค่นร้าว-ราก เฌอแก่
เศษเดนท้ายสุดแห้ง เหือดพร้อม ซากวัย
24 มกราคม 2549
สวัสดีค่ะ
* บันทึกนี้ขอนำไปเป็นตัวอย่างการสอนเรื่องการเชื่อมโยงความคิด...ในการเขียนเรื่องจากภาพนะคะ
ยินดีมากถ้าพอเป็นประโยชน์ และขอบคุณมากๆ