อยากกลับไปเป็นเด็กอีกจังค่ะ อยากคิดอะไรได้อย่างไร้ขอบเขต

       ช่วงนี้ปิดเทอม  ปิดเทอมนี้ น้องวิน หลานชาย วัย 7 ขวบที่เรียนอยู่ ป. 2 ที่กรุงเทพฯ  กลับมาเยี่ยมย่าที่บ้านต่างจังหวัด  แต่ปิดเทอมครั้งนี้ น้องวินต้องผิดหวังกับการได้วิ่งเล่นแถวๆ บ้านย่าเล็กน้อย เพราะแม่บังคับให้เอาการบ้านปิดเทอมมาทำให้เสร็จก่อนกลับกรุงเทพฯ

      ดิฉันและน้องสาวจึงเอาการบ้านของหลานมาดู  เผื่อว่าเค้าถามจะได้แนะนำได้  การบ้านที่เอามาดูกันคือ การบ้านวิชาภาษาอังกฤษ  ของเด็ก ป. 2 คือ ครูให้ศัพท์ภาษาอังกฤษ  พร้อมคำแปลภาษาไทยมา  ให้เด็กวาดรูปตามคำศัพท์เหล่านั้น  มีทั้งหมด 30 คำ ก็ดูเหมือนธรรมดานะคะ  แต่คำศัพท์ที่ครูให้มาไม่ธรรมดาเลยค่ะ  ดิฉันจะยกตัวอย่างซัก 4-5 ข้อนะคะ ครูให้เด็กวาดรูปเหล่านี้ ค่ะ

         Uncountable  = นับไม่ได้

         Non-sense      =  ไร้สาระ

         Break up       = เราเลิกกัน

        Rudely          =  หยาบคาย

        suspiciously   = หวาดระแวง

   ก่อนอ่านต่อไปลองคิดก่อนนะคะ  ว่าจะวาดรูปเหล่านี้ออกมาอย่างไร

       

              ดิฉันและน้องสาวโวยวายกันใหญ่  ว่าทำไมครูถึงให้การบ้านแบบนี้  คำพวกนี้มันเป็นนามธรรม เด็กจะวาดรูปพวกนี้ได้ยังงัย  ว่าเป็นการบ้านที่ไม่เหมาะสมเลยจริงๆ สงสารเจ้าหลานชายตัวน้อยเหลือเกิน  แล้วก็บ่นกันไปอีกมากมาย  น้องวินมองหน้าอาทั้งสองคนอย่างงงๆ (คงกำลังนึกว่าทำอะไรกัน)

       ดิฉันจึงถามว่า น้องวินจะทำการบ้านพวกนี้ได้หรอ  มันยากมากเลยนะ น้องวินบอกว่า  ทำได้ครับ  ไม่เห็นยากเลย แล้วน้อง วินก็ลงมือทำการบ้านชิ้นนี้อย่างรวดเร็ว  ในขณะที่ดูหลานทำการบ้านดิฉันและน้องทั้งอึ้งทั้งขำ กับการบ้านหลานชาย  เค้ามีทางออกของเค้า อย่างนี้ค่ะ

          Uncountable  = นับไม่ได้   น้องวินวาดรูป กิ้งกือค่ะ แล้วขาเยอะมาก พร้อมให้เหตุผลว่า ก็ขามันเยอะงัย  นับไม่ได้หรอก

      Non-sense      =  ไร้สาระ   น้องวินวาดรูป เตาถ่านมีไฟลุกท่วม  แล้วมีเด็กตะโกนว่า ไฟไหม้  แล้วมีเด็กอีกคนยืนข้างๆ พร้อมบอกว่า "ไร้สาระ"

   suspiciously   = หวาดระแวง   วาดเป็นภาพห้องมืดๆ แล้วมีคนนั่งทำตัวลีบๆ พอถาม น้องวินบอกว่า  ไฟมันดับ เด็กคนนี้เลยหวาดระแวงเพราะกลัวผี

     ทำไปได้ซัก 10 ถาพ เจ้าตัวแสบก็ขอไปวิ่งเล่นเพราะบอกว่าวาดรูปแล้วปวดนิ้ว  ดิฉันและน้องสาวก็มาคุยกันว่า  นี่ เกิดอะไรขึ้นกับเรา  พวกเราเรียนรู้อะไรมาเยอะแยะ ถูกสังคมปะกิตหล่อหลอม จนลืมคำว่าจินตนาการไปเลยเหรอ  ทุกอย่างที่เราคิด  เราจะคิดตามแบบแผนที่ได้รับรู้  เรามีความเชื่อว่า สิ่งที่เป็นนามธรรม จับต้อง สัมผัสไม่ได้  เราเลยตีกรอบตัวเองว่า คำเหล่านี้วาดออกมาเป็นรูปไม่ได้  ทำให้คิดว่าการบ้านของหลานยากมากมาย  แต่สำหรับน้องวิน  เค้ายังมีจินตนาการอย่างเต็มเปี่ยม  ไม่มีกรอบของความคิดอย่างเป็นแบบแผน  ทำให้เค้าสามารถวาดรูปนามธรรมเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

     คิดอย่างนี้แล้วอยากกลับไปเป็นเด็กอีกจังค่ะ  อยากคิดอะไรได้อย่างไร้ขอบเขต