[30]ไม่โก๊ะ แต่เกือบตายเพราะความใสซื่อ "ว่าด้วยเรื่องของ Roo"

เมื่อวานมาอ่านเจอบันทึกของคุณหมอธนพันธ์ (อ่านได้ ที่นี่ <--ขออนุญาตอ้างถึง) เป็นเรื่องการเถียงกันของคนมีกึ๋น ไม่มีใครอยากจะยอมใคร คิคิคิต้องจบด้วยประโยคเด็ด ..จนวงแตก..

เลยมีเรื่องของตัวเองมาแลกเปลี่ยนค่ะ แต่นี่ไม่ใช่ของคนมีกึ๋นค่ะ เป็นเรื่องใสซื่อ และไร้เดียงสาเมื่อปีที่แล้วผู้เขียนขึ้นไปปฏิบัติให้บริการเชิงรุกที่หมู่บ้านบนดอยค่ะบ้านแสนคำลือ ..ติดชายแดนไทย-พม่า ไปทางทิศเหนือของปางมะผ้า

ว่าด้วยเรื่องการปฏิบัติงานเชิงรุก ..ขยายความนิดหนึ่งงานที่จะทำกันเป็นการให้บริการแบบครอบจักรวาลค่ะทั้งไปบริการตรวจรักษา คัดกรองและ รักษาผู้ป่วย NCD งานติดตามเยี่ยมบ้านผู้ป่วยโรคเรื้อรัง งานบริการด้านการส่งเสริมสุขภาพ FP ANC EPI ฯลฯ เหมือนยก รพ.น้อย ไปตั้งไว้ ที่ปางมะผ้าเราจะเข้าปฏิบัติงานแบบนี้ 2 เดือนต่อครั้ง ต่อ หมู่บ้าน สรุปว่าเข้าทุกหมู่บ้านทุกหย่อมบ้านที่ไม่ใช่ที่ตั้งของสถานบริการ เพื่อให้ประชาชนในทุกพื้นที่บริการได้เข้าถึงบริการของ CUP เราค่ะ

เหตุเกิดในวันหนึ่งล่ะ ที่บ้านเสนคำลือหลังการตรวจรักษาคนไข้เสร็จ พวกเราก็นั่งทานข้าวสำราญใจอยู่ในครัวที่ปูด้วยฟาก มุงด้วยใบตองเย็นสบาย ...การกินข้าวของพวกสาธารณสุขได้รับความสนใจมาก..เพราะจะมีชาวบ้านบ้านใกล้เคียงมานั่งมองนั่งคุย ชวนทานด้วยก็ไม่ยอม นะคะ...(วันหลังถ้าเก็บค่าดู คงจะเลิกดู เอิ้กๆๆ)วันนั้นก็มีคุณแม่ลูกสอง หน้าตาใสซื่อมานั่งคุยด้วย คุยกันสัพเพเหระ..ผู้เขียนชอบคุยกับชาวบ้านค่ะ ขอบถามว่าเค้าอยู่อย่างไรเป็นอย่างสนใจรายละเอียดปลีกย่อย เล็กน้อย ๆแหย่ให้พวกเขาหัวเราะ...ชอบทำให้พวกเค้ารู้สึกภูมิใจในตัวเองค่ะ...

ในขณะที่เราคุย กันหัวเราะไป คุณแม่ผู้ใสซื่อ พกความกล้ามาเต็มเปี่ยมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก็ถามโพล่งออกมา

"หมอค่าลูกหนูไม่มี Rooให้ผู้ชายเข้า"

ความเงียบ เข้ามาครอบงำบรรยากาศ สดใสในยามบ่าย อย่างกะทันหันทุกคนรวมผู้เขียนหันไปมองหน้า เธอคนพูดอย่างตะลึงพึงเพริ่ด ใบหน้าเธอใสซื่อ ไม่มีวี่แว่วว่าเป็นการล้อเล่น...

"เดี๋ยว นะหนู หนูลองพูดใหม่ซิหมอได้ยินอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย"

"ลูกหนู ค่า หมอ ลูกหนูไม่มีRooให้ผู้ชายเข้าหมอดูให้ลูกหนูหน่อยสิคะ"

โอ้ววววววววววพระเจ้าช่วยกล้วยทอด...หูไม่ได้ฝาด

เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ ด้วย ... ผู้เขียนลืมความเป็น professional กลั้นหัวเราะพรืดดด แล้วระเบิดหัวเราะ ดังลั่น ...รวมทั้งทุก ๆคนที่ได้ยินในที่นั้น แล้วเสียงหัวเราะจาก ครัวฟากเล็ก ๆก็ดังลั่นข้ามเขาไปเลยค่ะ ...ผู้เขียนหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล...โอย...ทนไม่ไหวแล้ว..หัวเราะกันกลิ้ง หัวเราะทั้งแม่เด็กจนถึงไอ้เจ้า"เด็กไม่มีRoo"คนนั้นด้วย(คงไม่ได้เข้าใจหรอก เห็นเค้าตลก ก็หัวเราะตามนะ)

"หมอขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจหัวเราะหนู แต่มันตลกจริง ๆ..ก๊าก ๆๆ" หลังจากหัวเราะจนเหนื่อย ตั้งตัวได้ก็เริ่มสัมภาษณ์ เธอค่ะ

"หนู ไอ้รูเนี่ย ทำอะไรก็ได้ตั้งหลายอย่างแล้วไมหนูเจาะจงเรียกอย่างนั้นล่ะ " หัวเราะพลางตอบว่า

"ก็ หนูก็ไม่รู้ หนูก็เรียกอยากนี้แหละค่า...หมอค่าอีกหน่อย ลูกหนูมันจะเอาผัวได้ยังไงค่า" ผู้เขียนกำลังห่วงว่าลูกเธอ จะไม่มีที่ฉี่ ..แต่เธอห่วงว่าลูกจะไม่มีสามี ..

"แล้วหนู เคยเอาลูกไปตรวจมาก่อนไหมคะ"

"เคยแล้วค่า เอาไปที่ "โรงบาลแม่ฮ่องสอนแล้ว"

"แล้วคุณหมอ ว่าอย่างไรคะ"

"คุณหมอว่า ถ้าอายุได้ ขวบครึ่งแล้วให้เอาไปใหม่ค่า "

"แล้วตอนที่หนูเอาลูกไปหาหมอใหญ่ หนูใช้คำพูดอย่างไรกับคุณหมอล่ะ"

"ก็ หนูก็เรียก อย่างนี้แหล่ะค่าคุณหมอก็หัวเราะเหมือนกัน"

...ไม่หัวเราะยังไงไหวละคะ ...เอ้อ ..เกือบจะมาตายที่บ้านแสนคำลือ เพราะคำพูดที่ใสซื่อของแม่คนนี้ซะแล้ว...

จากการตรวจดูเบื้องต้น ด้วยสายตา ก็พบว่าช่องคลอดของเด็กเป็นลักษณะปิด จริง ๆอย่างที่แม่เด็กว่า แต่ไม่ถึงกับเป็นเนื้อเดียวกัน..แต่การดูด้วยตาจะไม่เห็นว่าจริงๆแล้วเป็นอย่างไร แต่การจะรู้ว่าปิดหรือเปิดยังไงคงต้องให้คุณหมอเด็กเป็นคนดูให้แล้วล่ะ ..ก็คำแนะนำแม่เค้าไปและก็ให้กำลังใจ ไป...

"หนูจ๊ะ ถ้าวันหลังหนูต้องไปตรวจอีกคราวหน้าหนูช่วยเรียกว่า ช่องคลอดนะจ๊ะเพราะเวลาหนูไปพูดอย่างนั้นคุณหมอคงต๊กใจแย่แน่ หนูลองพูดสิจ๊ะ" ให้แม่เด็กลองพูด จนพอใจแล้ว .. เราก็หัวเราะกันได้อีกไปเป็นวัน นึกที่ไรก็หัวเราะน้ำตาไหล

สิ่งที่แม่เด็กพูดความจริงก็ไมได้ผิดเลยค่ะ เราพูดกันคนละภาษา ภาษาของเค้าต่อคำศัพท์นี้ไม่รู้แปลตรง ๆ แล้วจะเป็นอย่างไร ...เวลาเค้าพยายามแปลให้เราเข้าใจคงแปลจากฐานความเข้าใจล่ะค่ะ ...ใครจะมารู้ว่าจะเรียกว่า"ช่องคลอด"ใช่ไหมคะ เพราะคนเราเดี๋ยวนี้ "คลอดกันห่างจะตาย เป็น 2 -3 ปี คลอดซะครั้งหนึ่ง"ค่ะ คงต้องเรียกจาก Function ที่ใช้บ่อย ๆ ..แต่เราฟังแล้วจั้กจี้..ค่ะ.. เอิ้กๆๆ..