จำวันนี้ได้ไหม วันที่เราตกลงจะเป็นคู่รักกัน วันที่เรามั่นใจในความสัมพันธ์ของเราสองคนที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ๆ จนมั่นใจ
เราให้ช่องว่างกัน เพื่อมีความรู้สึกส่วนตัวไว้ดูแลตนเองบ้างในยามที่ไม่อาจเอ่ยหาใคร
นานวัน....ช่องว่างของเราต่างกว้างขึ้น และกว้างขึ้นจนเราไม่อาจมองเห็นกัน
ช่องว่างของความรัก ได้กลายเป็นช่องว่างของเพื่อนที่รู้ใจ
แม้ว่าวันนี้เรามิอาจเป็นคู่รักกันเช่นวันก่อน แต่ความผูกพันธ์ที่เรามีให้กันนั้น ทำให้เราเป็นเพื่อนกันได้
"เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกัน เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกัน"
บางทีเมื่อเวลาผ่านไปอาจทำให้เราเข้าใจอะไรได้มากกว่าเดิมและมองสิ่งเดิมเปลี่ยนไปในมุมใหม่น๊ะจ๊ะ