พ่ออยู่ไหน..คำถามสุดฮิตช่วงนี้ ตั้งแต่ทวีสินเกือบสร้างวีรกรรมพังโรงแรม ความห่วงใยก็ไหลมาเทมา ที่จริงเรื่องที่เขียนในBlogก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย นอกจากเขียนเหมือนบันทึกประจำวัน เพื่อจะมาย้อนอ่านภายหลัง ว่าวันไหน เราได้ทำอะไร รู้จักใคร ไปเจอเรื่องอะไร ประทับใจเรื่องอะไร   หรือมีพันธกิจที่ไหน เป็นเรื่องภายในครอบครัวเฮฮาศาสตร์ บังเอิญว่าครอบครัวนี้ยิ่งขยายใหญ่ก็ยิ่งอบอุ่น ทุกความห่วงใยผ่านสายใจรักมาตามสื่อไม่เว้นวาย 

 

เมื่อวาน เด็กอนุบาลจากโรงเรียนเอกชน อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์ เดินทางมาเที่ยวมหาชีวาลัยอีสาน รุ่นพี่ต้อนรับกันสนุกสนาน ผมแอบติดตามสถานการณ์ในห้อง ได้ยินเสียงวี่ว๊ายกระตู้วู้ของเด็กๆก็เบาใจ งานนี้ ออต ครูเสือ สิงโต หนูกิ่ง หนูออย รับมือสบายมาก ท่านสามารถติดตามรายงานนี้ผ่านBlogออตเล้าข้าว บ่ายแก่ๆเราเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าขับรถเข้าขอนแก่น ระหว่างทางอาจารย์เสือเกิดความคิดบรรเจิด ไหนๆก็ผ่านไปทางบ้านผมอยู่แล้ว พ่อยังไม่เคยไป แวะกินข้าวเย็นฝีมือเจ๊องุ่นคนสวยดีกว่า วิชาแว๊บศาสตร์จึงเกิดขึ้นอีกครา 

(อาหารมื้อพิเศษ ของเฮฮาขามเรียง) 

ผมเกรงอาหารจะเหลือจึงโทรไปหาหนูหนิง ให้ชวนน้องชายนายเอกมากินข้าวด้วยกัน กลุ่มนี้เขาแบบบ้านใกล้เรือนเคียงอยู่แล้ว สักพัก..เอ็ดตะโร แปลว่าพูดเสียงดังกว่าปกติ..โธ่ๆๆๆหนูเพิ่งเจี๊ยะข้าวเย็นแถมด้วยตำบุกหุ่งอีกจานใหญ่ แต่ก็ไม่ขัดนะเรื่องกิน จะรีบเจ้นไปทันที..เราเลี้ยวรถเข้าไปจอด เจอเฮฮาศาสตร์สาขาขามเรียงครบหน้า พี่องุ่นนั้นฝีมือทำอาหารขนาดพวกเราถือจานรอกี่ชั่วโมงก็ยอม โต๊ะอาหารมื้อนี้จึงมีความหมายมากกว่าอิ่มอร่อยอาหารอย่างเดียว ทุกคนอิ่มใจ อิ่มในความรักผองเพื่อนมนุษย์ 

 (3รอยยิ้ม กับ หนึ่งรอยเจี๊ยะ) 

มีคนเล่าว่า..เลี้ยงข้าวพ่อเหมือนได้ทำบุญตักบาตร เออ ก็ดีนะ ตักบาตรตอนเป็นๆนี่แหละ ดีกว่าตักบาตรถวายสังคทานหากันเป็นไหน..

ครอบครัวนี้มีลูกชายโทนคนเดียว ยอดชายนายสิงโตอารมณ์ดี ปิดเทอมครูเสือเอาไปทิ้งไว้ที่มหาชีวาลัยอีสาน เพิ่งไปรับกลับมาวันนี้ด้วยคน เขาอยู่กัน3คนพ่อแม่ลูก เป็นหนึ่งเดียวที่มีความเข้าใจกันมาก เห็นแล้วก็ภูมิใจไปกับลูกหลาน เจ๊องุ่นไม่ยอมให้กลับ บอกว่าเตรียมเปิดห้องหับเปิดแอร์ไว้รอพ่อแล้ว เงื่อนไขนี้ทำให้ใจรอนๆอยากจะนอนบ้านลูกหลาน แต่ผมนัดท่านเล่าฮูไว้ที่ขอนแก่นจะทำยังไง ป่านฉะนี้จะมิเดินพล่านเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่โรงแรมไปแล้วรึ เฮ้อ! เจ๊องุ่นคนสวยจ๋า ..ด้วยกฎของลูกเสือสำรอง ข้าฯ..ขอสัญญาว่าจะมานอนบ้านอุ่นไอรักนี้ให้ได้ จะมานั่งชิมนอนชิมฝีมือเจ๊องุ่นจนจุใจ ไม่ไล่ไม่กลับ เอาอย่างนี้ไหมเจ๊ อิอิ..  

ตอนนี้วิชาช่วงชิงโอกาสพวกเราเอามาใช้กันมาก ในระหว่างเดินทางทวีสินโทรมาถาม พ่อลงเครื่องที่ดอนเมืองหรือที่ไหน พวกผมประมาณ35คน มีรายการนัดคุยกันใกล้ๆดอนเมือง พ่อมาถึงกี่โมงผมจะไปรับ แว๊บมากินข้าวเย็นกับพวกเราหน่อย กลุ่มนี้เป็นศิษย์เก่าสำนักมหาชีวาลัยอยู่แล้ว เอาอีกละสิ..ของดีๆอย่างนี้ ผมอยากไปเจอพระเอกนางเอกรุ่น ”วิศวเพื่อสังคม”จึงใจง่ายรับปากว่ายังไงก็ได้! 

นึกว่าจะจบรายการเพียงเท่านี้ ดร.ศักดิ์พงศ์ หอมหวน ยังกู่หา..เสียงมาทางโทรศัพท์“ผ้ออยู่สัย” ผมจะไปรับ แล้วคืนนี้จะไปนอนคุยด้วย เอาละสิ ..ถ้าอย่างนั้นบ่าย2โมงเจอกันที่ดอนเมือง จะได้ชวนไปเฮฮาศาสตร์กับชาวปูนซิเมนต์ด้วย

ถามว่า นกขมิ้นเหลืองอ่อน คืนนี้นอนไหน โรงแรมรอเยลปรินเซส หลานหลวง  จ้า

ตกลงทราบแล้วนะครับว่า..พ่ออยู่ไหน

แหม..ใกล้เคียงกับเพลงที่ชรินทร์ นันทนาคร ร้อง

..เธออยู่ไหน ฉันอยู่นี่ ที่รักจ๋า

แต่ก็มีคนอารมณ์ผวนไปแต่งว่า.. ..ฉันนั่งขี ที่รักจ๋า อิอิ..