1. เป็นระบบภายใต้วิธีคิด/ปรัชญา ของโลกยุคคลื่นลูกที่ 2 เพื่อสร้างคนเป็นแรงงาน ระบบการศึกษาเน้น linearity, conformity และ standardization
2. จัดการเรียนรู้ไม่ตรงกับสภาพสมองของเด็กปัจจุบัน
3. แยกตัวออกจากชีวิต ความเป็นอยู่ และความเป็นจริงในสังคม
4. สาขาวิชาที่เรียกว่า "วิชาการศึกษา" จับผิดจุด ไม่จับหัวใจของ "การเรียนรู้" หลงไปจับที่ "การสอน"
5. ครูส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนรู้จากการทำหน้าที่ครู ครูที่ไม่มีทักษะในการเรียนรู้จะเป็นครูในยุคคลื่นลูกที่ 4 ได้อย่างไร
6. พ่อแม่เข้าใจผิด คิดผิด ว่ายกความรับผิดชอบในการเรียนรู้ไปให้ครู ให้โรงเรียน ตนเองไม่ฝึกทักษะการเป็นพ่อแม่ ที่เป็น learning facilitator แก่ลูก ที่ช่วยให้ลูกพัฒนาภูมิคุ้มกันไม่ให้หลุดเข้าไปในวังวนของการเรียนรู้วิชามารที่เป็นทางแห่งความฉิบหายที่แฝงมากับสื่อมวลชนและการโฆษณาชวนเชื่อ
7. องค์กร เข้าใจผิดว่าพนักงานมีหน้าที่ทำงาน ไม่คำนึงถึงการเรียนรู้จากงานประจำ ไม่ได้คำนึงถึงการเรียนรู้ด้านในด้านความเป็นมนุษย์ ด้านความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงาน
8. เทศบาล อบต. (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น) ไม่เข้าใจความหมายของ "บำบัดทุกข์ บำรุงสุข" ของประชาชนในสังคมยุคความรู้เป็นฐาน ว่าประชาชนต้องการ "คุณอำนวย" ช่วยอำนวยความสะดวก กระตุ้นจุดประกายการเรียนรู้ร่วมกันในชุมชน/พื้นที่
เขียนจากแรงบันดาลใจจากการอ่านหนังสือ Revolutionary Wealth โดย Alvin & Heidi Toffler
วิจารณ์ พานิช
5 ต.ค.50
ขอบคุณมากครับ
เมื่อวันเสาร์ผมไปเดินที่ฟิวเจอร์ เห็นเด็กคนหนึ่งจะเอาถ้วยไอศครีมไปทิ้งถังขยะ แม่เขายืนดูอยู่ห่างๆ เด็กคนนั้นเดินไปเดินมา แล้วบอกแม่ว่าไม่มีที่ทิ้ง แม่ก็บอกว่าทิ้งๆ ไปเถอะ ว่าแล้วก็คว้าถ้วยจากมือลูกทิ้งลงขยะนั่นแหละ ผมสังเกตว่าเด็กงุนงงเล็กน้อย
แสดงว่าเด็กถูกสอนจากโรงเรียนให้ทิ้งขยะแยก แต่ปรากฏว่าที่ตรงนั้นไม่มีการแยกขยะ เด็กเลยทิ้งไม่ถูก
หมายความว่าโรงเรียนสอนอย่างหนึ่ง พอเข้าไปอยู่ในสังคมกลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง เด็กก็เลยทำตัวไม่ถูก
คล้าย ข้อ ๓ ของท่านไหมครับ
กราบเรียน อาจารย์หมอ