ความสุขอยู่ใกล้ๆ ในตัวตนเรานี่แหละ...

3 วันที่ผ่านมา นักเรียนสอบเสร็จทุกวิชาแล้วค่ะ..คุณครูทุกท่านก็ดูกระชุ่มกระชวยดี หลังสอบเสร็จเด็กๆก็อยู่บ้าน ปล่อยให้ครูทำคะแนนต่อในวันพฤหัส-ศุกร์….สำหรับต้าทุกอย่างราบรื่น…แฮปปี้กับผลงานในระดับหนึ่ง…….คือทำใจไว้แล้ว ว่าจะไม่ใจร้อนหรือคาดหวังกับนักเรียนมาก…..เพราะเราเพิ่งรู้จักกันแค่ 4 เดือนเท่านั้นเอง…….ต้าพบว่า เด็กป.2 (ประจำชั้นของต้าเอง) มีเด็กพิเศษ (บกพร่องทางการเรียนรู้)ประมาณ 5-6 คนเลยค่ะ นอกนั้น อยู่ในระดับปานกลาง 90% ที่เหลือ น้อยมากที่อ่านออกเขียนได้ตามปกติ…..เทอมหน้า ต้าเตรียมแผนการเรียนรู้ต่างหากสำหรับเด็กพิเศษ(LD)แล้ว จะเป็นยังไงจะเฉลยต่อไปนะคะ…………

วันนี้ก็เหงาๆอีกแบบ เพราะจากครู 7-10 คนมาแค่ 6 คน (ธุระต่าง ๆ กัน) มีครูผู้ชาย 4 คน หญิง 2 คน พอเที่ยงครูผู้หญิงก็ขอตัวกลับบ้าน เหลือต้ากับน้องๆอีก4คน แต่…..ลืมไปว่าวันนี้วันศุกร์ผู้ชายมุสลิมทุกคนต้องไปสวดละหมาดตอนเที่ยง….อ้าวทำไงดีละ…….บังเอิญมีเพื่อนจากในเมืองชวนไปงานศพ….ต้าก็ไปค่ะ….พอไปถึงเขาก็พาไปวัด….ก็งงๆอ่ะค่ะ…นึกว่างานของมุสลิมไงคะ….ปรากฎว่า คุณแม่ของครูที่โรงเรียนเพื่อนที่เป็นพุทธเสียเมื่อคืน…เขามาอาบน้ำศพกัน………ก็ไม่มีปัญหาค่ะ…คนอิสลามไปเยี่ยมงานศพคนพุทธได้เพียงแต่เวลาเผาศพไม่อนุญาตให้ไป…เพราะอิสลามถือว่า ก่อนที่วิญญาณจะออก…ร่างกายก็สุดแสนจะทุกข์ทรมานไม่มีอะไรเปรียบแล้วการเผาศพจึงเป็นการทรมานศพยิ่งกว่า…….มันต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับการกระทำของผู้ก่อการร้ายที่มักจะเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า…(ผิดหลักศาสนาทุกอย่าง)…………..

ค่ะต้าก็รอให้เพื่อนอาบน้ำศพเสร็จถึงได้กลับบ้าน…..ระหว่างทางหัวใจของต้าคิดถึงแต่เด็กๆที่สอนโดยเฉพาะพฤติกรรมแปลกๆของเด็กพิเศษเหล่านั้น ฉายภาพในหัวที่ไรอดขำทุกที….แต่พวกเขาก็น่ารักมากๆ ผลการสอบก็เท่ากับสิ่งที่เขาเป็นจริงๆ หากต้าคาดหวังมากไปอาจจะทุกข์ก็ได้ แต่พอย้อนดูและตระหนักว่า 5-6 คนนั้น ทำอย่างไรเขาก็ทำได้เท่านั้น…แผนการสอนต่างหาก ที่เราต้องคิดว่า จะปั้นเด็กพวกนี้ให้อัจฉริยะด้านใดต่อไป…คิดถึงความไม่รู้อีโหน่อีเหน่ของพวกเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้ค่ะ….ยังไงก็…เอาใจช่วยต้าด้วยนะคะเพื่อนๆ……บันทึกหน้าจะเปิดเผยโฉมหน้านักเรียนห้องต้าให้ดูนะคะ……….ตอนนี้ขอไปอ่านคัมภีร์อัลกุรอานสัก 10 หน้ากระดาษก่อนนะคะ………รักคนที่นี่ทุกคนค่ะ…….