อาสาพัฒนา



ผมได้มีโอกาสได้ขึ้นไปเยี่ยมโรงเรียนที่ได้ร่วมกับเพื่อนสร้างไว้เมื่อตอนเรียนปริญญาตรี สถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน เมื่อ 2541 นี่ก็หลายปีแล้ว คิดถึงครับชีวิตสมัยที่เป็นนักศึกษานี่มันสั้นจริง ผมกับเพื่อนและรุ่นน้อง 60 คนได้หาทุนจากหน่วยงานต่าง ภาครัฐ เอกชน รุ่นพี่ที่เป็นศิษย์เก่าไก้งบประมาณประมาณ เกือบ 2 ล้านบาท ชีวิตบนค่ายนั้นเราต้องมีระเบียบมีวินัย ต้องประสานกับชาวบ้าน ห้ามมีเรื่องชู้สาว เรื่องสุรายาดองนั้นไม่มี ชาวบ้านที่นั่นดีมากครับเปลี่ยนแปลงไปเยอะทั้งชุมชนความเป็นอยู่ชาวเอาเผ่าลีซอและมูเซอได้เข้าไปทำงานในตัวเมืองมากขึ้นทิ้งไว้แต่เด็กกับคนชรา บ้านที่จะไปนี้คือห้วยจะค่านออกจากจังหวัดเชียงใหม่ไปทางอำเภอเชียดาว 99 กม.แล้วขึ้นไปบนเขาอีก 10 กิโลเมตรเด็กที่นี่การศึกษายังไม่มากนักจบป.6ก็เข้าเมืองเพื่อทำงานแล้วครับ ผมได้เอาเสื้อผ้าและของบริจาคจากผู้ใจบุญซึ่งมีมากมายเลยจำได้แม่นๆก็คือท่านผศ.วรางคณา ครับหลังจากเดินทางไปจนถึงที่แล้วก็ได้พบครูอุดมซึ้งเป็นครูประจำโรงเรียนพอบอกว่าเป็นศิษย์เก่าจากปทุมวันแกก็ต้อนรับอย่างดียิ่งครับ ผมสำรวจโรงเรียนซึ่งสมเด็จพระเทพฯท่านเสด็จมาเมื่อ 2 ปีที่แล้วโรงเรียนทรุดโทรมไปตามเวลาครับ ตอนกลางคืนชาวบ้านมาคุยด้วย 10 กว่าคนคนเล่าถึงสมัยที่มีส่วนช่วยสร้างโรงเรียนสนุกไปอีกแบบตื่นเช้ามาผมเห็นเด็กๆชาวเขามาเยอะไปหมดมาดูของเล่นครับผมก็เลยเป็นตัวแทนแจกไปให้เรียบร้อยและเดินทางกลับอย่างปลอดภัยครับ
<p style="text-align: center"></p>

อยู่ห่างจากเชียงใหม่ 99 กม.



เขานางนอน (เหมือนไหม) กับเด็กๆที่จะเป็นอนาคตของชาติ

อาจารย์ณัฏฐกรณ์  ปะพานนำของเล่นและเสื้อผ้ากันหนาวไปให้เด็กๆ
ทางลำบากแต่สบายกว่า 10 ปีที่แล้ว


กับเด็กน้อยครับสังเกตว่ายังแต่งชุดประจำเผ่าอยู่เลย

</font>