ดอกไม้ที่โรงเรียนที่ครูอ้อยสอนอยู่นั้นมีหลายชนิด   ท่านผู้อำนวยการท่านเก่าที่เกษียณไปแล้ว   ท่านดำริปลูกไว้  เพื่อความร่มเย็นคือ  ซุ้มดอกการะเวก 

และเฟื่องฟ้าที่ชื่อไพเราะ สวยงามและมีความหมาย 

ส่วนท่านผู้อำนวยการท่านใหม่ก็นำดอกลีลาวดี  หอมเย็นมาปลูก  สวยงามมาก  ระยะนี้  ได้ฝนชุ่มฉ่ำ  ดอกโตใหญ่  สวยงาม 

เมื่อวานนี้ตอนเย็น  ครูอ้อยกลับบ้านเย็นมากแล้ว..เดินมาตามระเบียง  ได้กลิ่นดอกการะเวก..ชื่นใจ   ทำให้คิดถึง  ..ท่านผู้อำนวยการท่านเก่า 

ต้องได้คิดล่ะค่ะว่า...ทำไมท่านจึงมีความดีมากมายที่จะทำให้ครูอ้อยคิดถึงท่าน  

แค่กลิ่นดอกไม้  แค่นี้หรือที่ทำให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้น 

 เปล่าเลย..

เพราะความดี  ความงามที่ติดตาตรึงใจครูอ้อยไงล่ะคะ 

ดังนั้น  มองในมุมต่างกันบ้าง.....ตัวครูอ้อยเองก็เช่นกัน..อยากให้คนคิดถึง..อย่างที่ครูอ้อยคิดถึงท่านอดีตผู้อำนวยการ   ครูอ้อยก็ต้องทำความดี  ให้ติดตา  ตรึงใจ   ...

นี่ก็ใกล้จถึงวันคล้ายเกิดของท่านแล้ว...ต้องไปกราบขอพรท่านแล้วล่ะ..ทำไมล่ะ 

..กลิ่นดอกการะเวก...เจ้าหอมเย็นในตอนเย็นและทำให้เย็นใจ