เมื่อวันจันทร์เดินทางกลับจากการอบรมสัมมนาจากจังหวัดร้อยเอ็ด  ระหว่างนั่งรถประมาณชั่วโมงเศษ ๆ ก็เล่าเรื่องต่าง ๆ ..เรียกว่าเล่าสู่กันฟัง... ทีมงานของเราคนหนึ่งได้เล่าว่า "เมื่อสัปดาห์ก่อนมีผึ้งบินเข้ามาบริเวณบ้านบินไปรอบ ๆ เหมือนสำรวจอะไรบางอย่าง ด้วยความกลัวจึงไล่ไป พอผ่านไปสักคครู่ก็กลับมาพร้อมกับผึ้งอีกประมาณเกือบสิบตัว ทำให้เขายิ่งกลัวไปใหญ่นึกว่าพาพวกมาทำร้ายเพราะโกรธแค้น.." พอได้ฟังก็เข้าใจว่าเป็นการหาที่อยู่ของผึ้ง เพราะตอนที่อยู่ที่บ้านเกิดที่เชียงใหม่ มักมีผึ้งมาแบบนี้ประจำเพื่อหาที่อยู่ใหม่ และคุณพ่อก็มีวิธีการที่จะได้น้ำผึ้งมาโดยไม่ต้องเข้าป่าเลย  โดยท่านจะให้ไม้มาประกอบเป็นเหมือนเพื่อเป็นที่อยู่(บ้าน)การหาไม้มาทำเป็นบ้านต้องเลือกไม้ที่ดี ที่บ้านก็จะใช้ต้นมะพร้าว หรือไม่ก็ไม้สัก เมื่อประกอบเป็นบ้านผึ้งก็จะหาอะไรมาอุดให้สนิทเพื่อไม่ให้ทั้งมดหรือแมลงเข้ามารบกวนหรือทำลายได้  ( เสียดายไม่มีภาพถ่ายมาให้ดู)เมื่อเสร็จแล้วก็รอไปไว้ที่ร่มรื่นใต้ต้นไม้ ซึ่งที่บ้านที่เชียงใหม่จะมีต้นลำไยอยู่หลายต้นคุณพ่อก็จะไปไว้ต้นที่ร่มรื่นที่สุด  แล้วรอให้ผึ้งมาหาที่อยู่ซึ่งเขาจะแสดงพฤติกรรมอย่างที่พี่ทีมงานเล่ามาคือจะบินไปมาคล้าย ๆ กับสำรวจอะไรสักอย่าง เมื่อหาได้ที่ที่น่าจะอยู่ได้( ถึงตอนนี้เราก็จับผึ้งแล้วไปปล่อยในที่บ้านที่เราจัดไว้ ประมาณ 10 นาที) เมื่อผึ้งเกิดความพึงพอใจ (ซึ่งน่าจะเป็นเช่นนั้น )ก็จะพาทีมสำรวจมาอีกประมาณสิบตัวซึ่งตอนนี้คุณแม่มักจะบอกว่าเขาเป็นคณะกรรมการมาตรวจตราความปลอดภัย และความน่าอยู่หากเป็นที่น่าพอใจอีก สักพัก (ซึ่งแล้วแต่ว่ารังเก่าห่างจากที่อยู่ใหม่แค่ไหน) ผึ้งนับร้อย ๆ ตัวก็จะบินมาที่ที่สำรวจไว้ใช้เวลาไม่นานก็เข้าไปอยู่หมด ตอนที่ผึ้งบินมาเป็นร้อย ๆ ตัวเป็นภาพที่ทั้งน่าดูและตื่นเต้นพอ ๆ กัน ... เมื่อกี้ได้มีโอกาสโทรไปถามข้อมูลเพิ่มเติมกับคุณแม่ ท่านเล่าเสริมว่าผึ้งมักจะมาหาที่อยู่ใหม่ที่บ้านประมาณเดือน มกราคม - พฤษภาคมนี้ เพราะที่บ้านจะมีเกสรจากต้นลำไยและก็ต้นมะม่วง  และพอประมาณ สามสี่เดือนก็ได้น้ำผึ้งมากิน...น้ำผึ้งที่บ้านจะมีรสดีมาก ๆ ไม่หวานจัดมากหมือนน้ำตาลตามที่ขายกันแต่จะหอมหวานอร่อย  ที่บ้านทำพอเป็นอาหารและเป็นยา  ข้อมูลที่เล่าเหล่านี้ต้องขอขอบพระคุรทั้งคุณพ่อและคุณแม่ที่ให้ข้อมูลและประสบการณ์ตรงที่ร่วมทำกิจกรรมกับท่านมาตั้งแต่เด็ก ๆ / น้อง