ครูอ้อยเป็นคนที่ดื้อมากทีเดียว...จากการที่ไปสัมมนาที่นครนายก 

ครูอ้อยได้พบเพื่อนในสมัยเด็กๆ  ที่เติบโตมาพร้อมๆกัน   อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน   

ไม่รู้สินะคะ   รู้สึกว่า...ครูอ้อยมีความผูกพันกับอดีตด้วยเสมอ   ไม่ว่า..จะเคยรู้จัก  เคยมักจี่  เคยไป  เคยเป็นที่เรียนที่ศึกษา  หรือเคยปฏิบัติ   ที่เป็นประสบการณ์ต่างๆ  เท่าที่จำได้    ครูอ้อยจะผูกพันไปเสียหมดทุกอย่าง....

เช่นวันนี้   ครูอ้อยได้พบ   พี่หรือเพื่อน  ที่เติบโตมาตั้งแต่ยังเล็ก  คุณพ่อกับคุณพ่อเป็นเกลอกัน   ทุกวันนี้  ก็ยังเป็นเกลอกันอยู่  

ครูอ้อย..เคยขี่จักรยานเล่นตอนเล็กๆ  ไปหาเธอที่บ้าน  และรักเธอเหมือน..พี่สาว...ก็ยังเรียกพี่...พี่หญิง..มาจนทุกวันนี้  

 

เธอเป็นครูผู้สอนภาษาอังกฤษที่เก่งมาก   ที่สอนในโรงเรียนประถมชื่อดังแห่งหนึ่ง...ย่านพญาไท   เธอเดินทางไปต่างประเทศบ่อยมาก  เพราะทำหน้าที่ประสานงานนำนักเรียนไปต่างประเทศ...น่าทึ่ง..ไหมล่ะ..พี่สาวของครูอ้อย  

มาพบกันคราวนี้  ครูอ้อยรู้สึกผูกพันกับเธอมาก 

เพราะเธอพูดว่า...อ้อยจ๋า..น้องต้องคอยดูแลสามีดีๆนะจ๊ะ  ตอนที่สามีพี่มีชีวิตอยู่   พี่ไม่ค่อยได้ถามไถ่ ดูแลเขาเลย   พี่รู้สึกเจ็บปวด  เมื่อเสียเธอไป  

ครูอ้อยเลยอยากกลับบ้านทันทีเลย...ฮือฮือ..เศร้าแทนพี่สาวจังเลย...

ที่เธอเตือนครูอ้อยเพราะ....พี่รู้ว่าเธอเป็นเด็กดื้อ..ดื้อมากๆด้วย  ดังนั้น  เธอต้องลดความดื้อลง  เธอจึงจะน่ารัก..รู้มั้ย

แล้วเราก็กอดกัน.....ฮือฮือ