ชีวิตคือการต่อสู้ ชนะคือเป้าหมาย

อยู่อินเดีย ไม่รู้จักคริกเก็ตคงเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เพราะไปที่ไหนก็จะเห็นเด็กอินเดียเล่นคริ๊กเก็ตกันตามสวนสาธารณะ ข้างถนนและแม้แต่กลางถนนบางสายในวันเสาร์อาทิตย์ ก็โดนเด็กๆ ยึดเอาเป็นสนามคริกเก็ตเสมอ

ในขณะที่หลายคนเห็นเป็นเรื่องธรรมดาและไม่สนใจแต่ผมกลับสนใจเพราะคิดว่าคนอินเดียนั้นรักกีฬาประเภทนี้มาก เรียกว่าเป็นกีฬาประจำชาติไปแล้วจึงต้องศึกษาให้ได้และหากมีโอกาสคงจะทดลองเล่นดูเองบ้าง 

เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา 23 กันยายน) ทีมคริกเก็ตอินเดียแข่งกับปากีสถานโดยอินเดียเป็นฝ่ายชนะ ปรากฏว่ามีการฉลองชัยชนะกันทั่วประเทศ โดยเฉพาะตามท้องถนนในเดลีจนทำให้รถติดกันขนานใหญ่ คนอินเดียบอกว่าชัยชนะครั้งนี้ต่อปากีสถานถือเป็นชัยชนะของประเทศ บางคนถึงกับบอกว่าฮินดูชนะมุสลิม แต่ที่เห็นก็คนไม่ว่าจะเป็นฮินดูหรือมุสิลมอินเดียต่างก็ร่วมดีใจกันใหญ่

ผมไปรับคณะที่สนามบินในคืนนั้น ปรากฏว่าเป็นช่วงเวลาระหว่างที่การแข่งขันกำลังดำเนินไปพอดี ปรากฏว่าที่เคาวน์เตอร์ต่างๆ ในสนามบินโดยเฉพาะช่องตรวจคนเข้าเมือง แทบไม่มีคนประจำอยู่เลยเพราะเจ้าหน้าที่มัวไปรวมตัวยืนดูโทรทัศน์ที่สายพานรับกระเป๋าเป็นกลุ่มใหญ่กันหมด เมื่อทีมอินเดียทำคะแนนได้ ก็เฮกันลั่นสนามบินและพอมีเครื่องบินลงมา ผู้โดยสารเริ่มทะยอยกันลงมาที เจ้าหน้าที่ต่างก็วิ่งมาทำหน้าที่ของตนอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะวิ่งกลับไปดูโทรทัศน์ต่อ..........ผมก็พลอยยินดีกับทีมอินเดียไปด้วย

จึงทำให้ต้องสนใจเรื่องกีฬานี้ เพราะอาจจะเป็นประเด็นหนึ่งที่ทำให้เข้าใจตรรกของคนอินเดีย ก็เป็นได้

แต่คริกเก้ตเล่นอย่างไร สนุกอย่างไร ค่อยมาติดตามกันต่อไปครับ

ด้วยความปรารถนาดี