วันเดินทางที่แสนจะทรหด

เมื่อวานเป็นวันศุกร์ซึ่งเป็นปกติที่ต้องเดินทางโดยรถตู้ ปกติเวลาที่เดินทางคือประมาณ 17.20 น. แต่เมื่อวานเนื่องจากว่ารถต้องเดินทางไปรับผู้โดยสารประมาณ 10 คน ซึ่งอยู่กันคนละทิศละทางทำให้ต้องเสียเวลามากกว่าจะมารับข้าพเจ้าซึ่งอยู่เส้นทางสายนอก(รับเป็นคนสุดท้าย)ต้องรอนานมาก ประมาณ 17.45 น. คิดว่าเค้าคงลืมเราแล้วเพราะโทรไปที่คิวรถก็เป็นสายไม่ว่างตลอดต้องโทรไปหาพี่ที่รู้จักว่าวันนี้พี่กลับบ้านหรือเปล่าปรากฎว่าพี่เค้านั่งรถคันเดียวกับข้าพเจ้าเลยหายเครียดไปได้เล็กน้อย  คนขับรถพอรับข้าพเจ้าเสร็จคุณพี่ก็บึ่งรถออกแบบทันทีทันใดโดยไม่จอดรถระหว่างทางเลยซึ่งปกติรถจะจอดพักให้ผู้โดยสารเข้าห้องน้ำซึ่งขนม ข้าวทานที่ตรัง ถึงหาดใหญ่ประมาณ 21.30 น. (ซึ่งเป็นเวลาที่ถึงเร็วกว่าปกติ โดยปกติจะถึงประมาณ     22.00 น. ความจริงก็ดีนะที่ถึงเร็วแต่ขอบอกว่าถ้าเป็นไปได้ขอจอดพักดีกว่าเพราะไม่ได้เปลี่ยนอริยาบถเลยทำให้เกิดอาการของคนแก่คือเมื่อยมากๆกลับมาถึงบ้านทานข้าวแล้วนอนรวดเดียวถึงเช้าเลย