ว่าแล้วสองสหายต่างสปีชีว์ก็ออกเดินทาง ..ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันก็จริง แต่ไม่เคยออกเดินทางร่วมกันไม่ก่อน จะพูดให้ถูกก็คือทั้งคู่ไปเคยห่างใกลจากรัศมีของหนองน้ำเกิน 1 กิโลเมตร

กาลครั้งหนึ่ง  เมื่อไม่นานมานี้ ..ในดินแดน ที่แห้งแล้ง ..คลองหนองจวนเจียน จะแห้งขอด สัตว์น้อยใหญ่ ..ได้แต่มองหน้า..สบตาปริบ ๆ ..สัตว์ที่อ่อนแอกว่า ก็ล้มหายตายจาก..   มีสองสหาย ซึ่งบรรพบุรุษแต่เดิมเป็นคู่แข่ง..ตัวเอ้..แต่ใน เจเนอเรชั่น รุ่น เหลน โหลน ได้จับมือเป็นพันธมิตรสืบต่อกันมาก

 VS

 คือเจ้าเต่า(หนุ่ม)น้อย..ผู้อ่อนน้อม ถ่อมตน พูดน้อย ไม่ต่อยใคร..เจ้าเต่าน้อยเป็นเต่าสายตาสั้น ..วัน ๆ สายตาของเขามองเห็นชัดระยะไม่เกินเมตร..ส่วนอีกตัว หนุ่มน้อยกรุ้มกริ่ม ผู้มีวิสัยทัศน์ ..เจ้ากระต่ายหนุ่ม..ผู้เต็มไปด้วยความคึกคักห้าวหาญ ..ทรนง..เชื่อมั่นในสายตาอันกว้างไกลของตนเอง..และฝีปากอันคมกล้า..ไม่มีเวทีใด ที่เจ้ากระต่ายหนุ่ม..ไม่ได้เอ่ยปากวิจารย์ใคร ..จนใครต่อใคร ต่างเข็ดขยาด ไม่อยากเกี่ยวข้อง....แต่ทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนกัน..


วันหนึ่ง ที่แดดแผดร้อน..ไร้เงาไม้..เจ้ากระต่ายนำความมาเล่าต่อเพื่อน.."เฮ้ย เพื่อน เราได้ยินเจ้านกกระจิบเค้าว่ากันว่า หลังเขาลูกโน้น ที่เห็นลิบ ๆมี แดนสุขาวดี ใครไปถึง อาหารน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ ไม่มีอด ไม่มีเจ็บ "
"เหรอ เพื่อนแล้วไงละ"


"เราจะชวนเพื่อน ไปด้วยกัน พวกเราอยู่นี่ ก็ไม่รุ่งแน่ เราไม่อยากแห้งตายเหมือน ลุงตุ่น กับ ป้าเม่น "
"เอาสิ ได้ ๆ ถ้าเพื่อนว่าดี ว่าไงว่าตามกัน"ว่าแล้วสองสหายต่างสปีชีว์ก็ออกเดินทาง ..ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันก็จริง แต่ไม่เคยเดินทางร่วมกันมาก่อน พูดให้ถูกก็คือ ทั้งคู่ไม่เคยออกห่างไกลจากรัศมี หนองน้ำเกิน 1 กิโล ..การเดินทางครั้งนี้ของทั้งคู่จึงเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ และสุดจะคาดเดา
..
เวลาผ่านไป ..เจ้ากระต่ายหนุ่มผู้ผาดโผน ..โจนทะยาน..เริ่มสำเหนียก..ถึงความต่าง ..จุดหมายปลายทางที่มองเห็นชัดแต่ไกล..ยิ่งเดินก็เหมือนยิ่งห่างไปอีก ..เพื่อนผู้ต้วมเตี้ยมก็เดินเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ..เจ้ากระต่ายเริ่มเครียด..เพราะจากสายตาที่มองเห็น ..และ speed ที่ทำอยู่ เพราะต้อง ต้วมเตี้ยมไปกับเพื่อน  และเริ่มคิดว่า ไม่ไหวแน่..เพื่อนสายตาสั้น ..ขาก็สั้น ..ไม่ทันการแน่  ...ว่าแล้วเจ้ากระต่าย ก็เร่ง ก็เร้า หาเรื่องสาระพัด ให้เจ้าเพื่อนเต่า เร่งเดินทาง ..
..เมื่อเพื่อนรัก แตกคอในที่สุด เจ้ากระต่ายหนุ่มก็เลิกรอเพื่อน..ไปพร้อมกับ..ความมั่นใจ ..เจ้ากระต่ายพูดทิ้งท้าย ..
"แล้วฉันจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น ..โดยไม่มีเจ้าเป็นภาระ  ยังไงฉันก็ต้องถึงก่อน" <p style="text-align: center"></p>


เจ้าเต่าน้อย ร่างท้วม ต้วมเตี้ยมเดินทางต่อ ..เงียบ ๆ สายตาที่สั้น ทำให้มองได้แค่ที่ระยะ  1 เมตร แต่ถึงอย่างนั้น ภายใต้สายตาที่พร่ามัว ..เจ้าเต่าน้อย..ก็ยังเห็นภาพเขาลูกนั้น..ดินแดนสุขาวดี ..ที่เขาว่าศิวิไลซ์..ไม่นำพาต่อเสียงก่นด่า ถากถางของผู้เคยเป็นเพื่อน ..
"เย้ว ๆ ว่าไงเจ้าเต่า ..อย่างเจ้าเนี่ย ชีวิตนี้จะถึงหรือเปล่า ดูอย่างเราสิ สายตาก็ยาวไกล ตาเรามองชัดที่จุดหมาย  ขาที่ยาวกว่าของเราก็พาเราไปได้เร็วกว่าเจ้า
เป็นไหน ๆ  "
"ขอให้เจ้า โชคดีและถึงเร็วอยางที่ต้องการนะ อย่างน้อยเราก็ใกล้เขามาแล้ว"
กระต่ายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความคึกคัก ห้าวหาญ ..ส่ายหัวเย้ยหยัน และเดินจากไป..เวลาผ่านไป  วันเป็นอาทิตย์ อาทิตย์เดือน ทั้งคู่ยังไม่ถึง ..เจ้ากระต่ายผู้มั่นใจในพละกำลังและความฉลาด..เริ่มรู้สึกกลัว..เขาลูกนั้น ..ยังมองดูชัดเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ใกล้เข้ามาเลย..สี่ขาเริ่มล้า..สองตาเริ่มระบม..สายตาที่กว้างไกลทำให้เห็นภัยรอบด้าน ..ด้านหลังมีหมาป่าหิวโซ ..ด้านซ้ายมีสิงโต ด้านขวามีงูใหญ่..เป้าหมายดูใกลออกไป ใกลออกไป ..ความทุกข์ ความท้อ ความเหนื่อย ทำให้เจ้ากระต่ายถึงกับลืมเลือน ว่าออกเดินทางมาเพื่ออะไร

</span></font><p><div style="text-align: center"></div></p><p>..ในที่สุดเจ้ากระต่ายก็ท้อใจ..พอกันที..แดนสุขาวดีที่หลอกลวง..มันไม่จริง..มันไม่เคยมีจริง..ฉันเหนื่อย..ฉันท้อ..ฉันพอแล้ว..ฉันขอตายอยู่ตรงนี้แหล่ะ..และเจ้ากระต่ายก็นอนรอความตาย..ไม่หนี ไม่ดิ้นรน..รอให้ความตายมาพรากลมหายใจไป ..เจ้ากระต่ายนอนรอเป็นเดือน .. ก่อนจะตาย สายตาที่พร่าเลือน เขายังเห็นเจ้าเต่าเพื่อนเก่าที่เขาทอดทิ้ง ..ยังเดินอยู่..เดินเรื่อย ๆ ก้าวต่อก้าว ..สายตามองที่ 1 เมตร สลับกับภูเขาลูกเบื้องหน้า.. </p><p>เจ้าเต่าเดินทางไปเรื่อย ๆ ไม่บ่น .."วันนี้ฉันจะเดินใกล้เข้าไปอีกนิดนึง วันนี้ฉันมา
ใกล้กว่าเมื่อนวานแล้ว ฉันช่างเยี่ยมจริงๆ" เจ้าเต่าบอกตัวเองแบบนี้ทุกวัน ..แล้ววันหนึ่ง 1 เมตร ข้างหน้าและระยะ ต่อไปเริ่มเขียวครึ้ม ..เจ้าเต่าพึ่งเห็นว่าตัวเองมาถึงเตีนเขาลูกนี้แล้ว  ..เจ้าเต่าดีใจยิ่งนัก ในที่สุดก็มาถึง ..เจ้าเต่าไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาไปเท่าไหร่ แต่ในที่สุดเขาก็มาถึง ..
"เจ้ากระต่ายเพื่อนฉันอยู่ในไหนนะ เค้าน่าจะมาถึงก่อนฉันแล้วนะ  ฉันต้องหาเขาให้เจอ  ..ฉันบอกเขา ว่าฉันมาถึง  อยากขอบคุณ ที่เค้าชวนฉันออกเดินทาง"
..
เจ้าเต่าหนุ่ม..ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข..ในดินแดนสุขาวดีที่ค้นพบ..สิ่งเดียว
ที่ค้างใจ..คือเพื่อนรัก..ที่น่าจะมารอเค้าอยู่ ..เพื่อนที่เค้าไม่เคยทราบว่าได้..ยอม
แพ้..ถอดใจไปตั้งแต่ ยังไม่ถึงครึ่งทาง...</p>
....เจ้าเต่าใช้เวลาเดินทาง ..3 ปี กับ 4 เดือน และเจ้ากระต่ายตายใน ปีที่ 1 กับอีก
16 วัน  ทุกวันนี้เจ้าเต่า ยังมองเจ้ากระต่ายเพื่อนของเขาอยู่..  <p> </p>