เมื่อก่อนเริ่มการสอน ผมในฐานะประธานอำนวยการสอนประจำตึกศิลปศาสตร์ เคยได้เชิญกรรมการคุมสอบมาประชุมปรึกษาหารือ เพื่อป้องกันปัญหาบางประการที่อาจเกิดขึ้น และเพื่อสร้างความเข้าใจในรูปแบบการจัดการสอนร่วมกัน ซึ่งครั้งนี้ ผมจำได้ว่า ผมพูดไปว่า ผมเชื่อว่า ปัญหามีเทอมที่แล้วจะหวนกลับมาอีกครั้งในเทอมนี้ ซึ่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบ และผมก็มานั่งประจำอยู่ ณ ห้องอำนวยการสอบ ผมก็ยอมรับว่า ปัญหาของการจัดการสอบเทอมนี้ก็เหมือนกับเทอมที่ผ่านๆ มา ผมเลยอยากตั้งคำถามกับคนที่เกี่ยวข้องว่า จะย่ำอยู่ในโคลนนี้อีกนานมัย?

ประชุมเพื่อแก้ไขปัญหาเดิมๆ มาสิบครั้งแล้วครับ ไม่เห็นว่ามันจะแก้ได้เลย ผมตอบปัญหาเหล่านี้ให้กับอาจารย์หลายๆ ท่านไปว่า เพราะผมนั่งประชุมแก้ปัญหากับคนผิดกลุ่ม ฮาฮาฮา ผมมานั่งประชุมกับคนคุมสอบ ทั้งๆ ที่ผมควรมีโอกาสประชุมเพื่อป้องกันปัญหานี้กับคนอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งผมไม่แน่ใจว่า เขารู้หรือเปล่าว่านี้คือความรับผิดชอบของเขา

ทุกเทอม สิ่งที่เขาใช้เป็นข้อชี้แจงคือ ทำไม่ทัน งานเยอะ เครื่องมือไม่พร้อม คนไม่พอ ทำไมไม่คิดดูว่า คนของหน่วยงานท่านเพิ่มมากี่คนแล้วครับ และเฉพาะงานนี้คณะส่งคนไปช่วยงานอีกกี่คนแล้ว ตกลงท่านจะต้องใช้เจ้าหน้าที่ทั้งมหาวิทยาลัยเพื่องานท่านคนเดียวหรือครับจึงจะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้

ท่านทราบมัยครับว่า ครั้งหนึ่งเรารอคนที่จะมาช่วยแก้ปัญหาบางประการ เราคิดว่า ท่านเป็นผู้หนึ่งที่จะช่วยแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ ฮาฮาฮา แต่ตอนนี้มีคนหลายคนพูดว่า สภาพเดิม คนเดิม ปัญหาเบากว่านี้เยอะเลย ฮาฮาฮา แล้วท่านคิดว่าจะทำอย่างไร

ปัญหาทั้งหมด เกิดขึ้นจากมุมมองการคิด การบริหารครับ ไม่ต้องไปโทษอย่างอื่นแล้วครับเสียเวลาเปล่าๆ ลองปรับกระบวนการคิดสักนิด เปลี่ยนการบริหารสักหน่อย เปิดใจกว้างฟังคนข้างๆ สักนิดว่าเขาพูดอะไร แล้วคุณจะเห็นว่าปัญหาเหล่านี้แก้ไขได้ไม่ยากนะหรอก

ว่าท่านไปแล้ว ในส่วนผมก็ยังมีข้อผิดพลาดเหมือนกันครับ (เพื่อความยุติธรรม) แต่เชื่อว่า หากแก้ไขที่ต้นตอได้ ความผิดพลาดในส่วนของผมก็แก้ง่ายนิดเดียว สางต้นเหตุให้ผมสิ

อย่าทำวันนี้ให้เท่ากับเมื่อวานสิครับ เพราะคนโบราณเขาบอกว่า ไอ้อย่างนี้นะโง่เขลานัก