ทำบุญไม่เอาหน้า

                โดยปกติแล้ว บริเวณศาลากลางหนจะมีการขุดบ่อน้ำไว้ใกล้ๆ เพื่อให้ผู้ใช้ศาลาได้ใช้สอย

                ในอดีต คนผ่านทางมักจะใช้น้ำในบ่ออาบน้ำแบบ"รดท่อน" (คืออาบเฉพาะท่อนบนของร่างกาย) เพื่อคลายร้อน

                และที่สำคัญคือที่ศาลา จะต้องมีภาชนะใส่น้ำสำหรับดื่มวางอยู่ด้วยเสมอ มักมีโอ่งน้ำดินเผาพื้นเมืองขนาดย่อมๆ ที่ชาวปักษ์ใต้เรียก"เผล้ง"

               "เผล้ง"ที่วางไว้ ณ ศาลากลางหนนี้ชาวใต้เรียกว่า        "เผล้งหลา" ในเผล้งนี้จะต้องมีน้ำเติมเต็มอยู่เสมอเพื่อให้ผู้ผ่านทางได้ดื่มกิน

               มีความเชื่อหลายประการเกี่ยวกับเพล้งหลานี้ เช่น เชื่อว่าคนที่"ตักน้ำใส่เพล้งหลา" จะได้บุญมหาศาล (เพราะเป็นคน"ทำบุญไม่เอาหน้า" ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนตัก)

               และมักจะเปรียบเทียบคนไร้น้ำใจหรือคนใจบาปในทำนองว่า "อย่าว่าแต่ตักน้ำใส่เพล้งหลาเลย แม้แต่ลูกนกในรังก็ยังคิดจะกิน"

               ศาลากลางหนของปักษ์ใต้จึงมีนัยยะทางสังคม เกี่ยวข้องอยู่ด้วยเป็นอันมาก ไม่ว่าจะเป็น เรื่อง สามัคคีธรรม ศาสนธรรม หรือจริยธรรมของผู้คนในสังคม