คราวที่แล้วพูดเหมือนกับว่าไม่ได้อะไรมาจากการไปเนเธอร์แลนด์ครั้งนี้ การพูดไปเช่นนั้นถือว่าไม่ถูกต้องเท่าใดนัก เพราะจริงๆ แล้วได้หลักหรือสัจธรรมในการดำเนินชีวิตมาพอสมควรเลยทีเดียว
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> สัจธรรมข้อแรกที่ได้ก็คือ “สุขภาพนั้นสำคัญมาก” ต้องหมั่นดูแลร่างกายและจิตใจให้ดี จะได้มีพลังสร้างสรรค์ (และไม่ขี้ใจน้อยอย่างที่ผ่านมา) ถ้าร่างกายไม่พร้อม เกิดป่วยไข้ขึ้นมา ก็จะทำภารกิจที่ตั้งใจว่าจะทำ ทำได้อย่างไม่เต็มที่ ไปครั้งนี้เห็นได้ชัดว่า สภาพร่างกายนั้นมีผลต่อจิตใจโดยตรง แต่ก่อนเรามักจะคุ้นกับคำพูดที่ว่า “ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว” แต่คราวนี้ผมกลับรู้สึกว่า “กายก็เป็นนายจิตใจ” ได้เช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> สัจธรรมข้อที่สองคือ ได้เห็นอย่างชัดเจนว่า “การเดินทางนั้นไม่ต่างอะไรกับการใช้ชีวิต” ถ้าเรา “ยึดติด” ไม่รู้จัก “ปล่อยวาง” ก็ไม่ต่างอะไรจากการเดินทางที่มีของพะรุงพะรัง เต็มไปด้วยสัมภาระ ทั้งแบกทั้งลาก (ดูรูปที่ 1) เป็นชีวิตที่หนัก เหนื่อย และเมื่อยล้ายิ่ง ต่อเมื่อรู้จักที่จะ “ปล่อยวาง” สัมภาระต่างๆ ลงบ้าง ก็จะทำให้การเดินทางนั้นน่าอภิรมย์ สามารถชื่นชมความงามในระหว่างทางได้มากยิ่งขึ้น (ดูรูปที่ 2) </p><p> รูปที่1
รูปที่ 2</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> สัจธรรมข้อที่สามคือ “จงอย่าได้หลงเชื่อพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป” เพราะหลายครั้งมันยังไม่ได้เป็นนิสัยใหม่ที่เปลี่ยนไปอย่างถาวร ผมสังเกตตัวเองตอนที่ไม่สบาย ตอนนั้นรู้สึกได้ว่ารักภรรยามาก รู้สึกได้ถึงความเสียสละที่เธอซื้อตั๋วมาเพื่อต้องการจะเที่ยว แต่กลับต้องมาดูแลผมที่ไม่สบาย ช่วงนั้นจำได้ว่าผมเองก็ค่อนข้างจะเห็นใจเธอ และแทบจะไม่ได้บ่นอะไรภรรยาเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ถือว่า “ผิดปรกติ” อยู่เหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> แต่ครั้นเมื่ออาการป่วยเริ่มทุเลา พอจะมีกำลังขึ้นมาบ้าง ก็เริ่มรู้สึกว่ามีการกระทบกระทั่ง มีความคิดที่แตกต่าง เริ่มถกเถียง และเริ่มต้นการบ่นภรรยา (อีกแล้ว) นี่แสดงว่าพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนั้นเชื่อถือไม่ได้ ใครที่จะเอาหลักการเรื่อง Behavior Change ไปใช้ในตอนทำ OM พึงระวังให้ดี มันอาจไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่จีรังก็ได้ และเนื่องจากบันทึกนี้เป็นบันทึกสุดท้ายเรื่องการไปเนเธอร์แลนด์ ผมขอนำรูปมาให้ใส่ไว้ข้างล่างนี้ อย่างน้อยก็เพื่อความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเนเธอร์แลนด์ครับ</p><p>
</p><p>
</p><p>
</p>
สวัสดีค่ะ อ.ประพนธ์
อ้อ....ลืมบอกอาจารย์ว่าภาพที่ถ่ายมาเป็นธรรมชาติที่ดูแล้วสบายใจค่ะ แต่สงสัยว่าเจ้าเป็ดตัวสุดท้าย ที่โดดเดี่ยว..มันกำลังจะเกาปากที่คันอยู่หรือเปล่าคะ เห็นยกขา....น่ารักชะมัดค่ะ.....
ขอบคุณ คุณติ๋ว และ คุณ naree ครับ ...โปรดอย่าเข้าใจผิดคิดว่าผม "ใช้แรงงานภรรยา" นะครับ เดิมเราก็ลากกระเป๋ามากันคนละใบ แต่พอผมจะไปถ่ายรูปรถไฟ ก็เลยต้องให้เธอช่วยลากทั้งสองใบ และก็ได้มุมถ่ายรูปนี้พอดี
ไปเที่ยวก็แบบนี้แหละค่ะ แต่ว่าถ้าได้เห็นวิวสวยๆ ก็หายเหนื่อยนะคะ อยากไปบ้างจัง