เบลอไปหมดเช้านี้..เป็นอาการที่เกิดขึ้นกับครูอ้อย 

ใครเป็นอย่างนี้บ้างคะ   มานั่ง  แล้ว  ไม่รู้จะทำอะไรดี  หยิบจับอะไร  ดูเหมือนจะมากมายเสียไปหมดที่ยังไม่ได้ทำ 

เครียด เครียด..อูย...โอย... เคยเป็นแบบนี้บ้างไหมคะ 

หากเคย..ก็เหมือนกับครูอ้อยตอนนี้เลยค่ะ  ครูอ้อยถอยหลังมานิดนึงค่ะ  ถอนลมหายใจยาวๆค่ะ   แล้วพิงศีรษะกับพนักเก้าอี้   หลับตาลงนิดนึงค่ะ  หายใจเข้าปอดลึกๆค่ะ  ทำแบบนี้สักพักค่ะ  

รวบรวมพละกำลัง   ครูอ้อยพูดแบบธรรมะ ไม่เป็นน่ะค่ะ  

แต่ครูอ้อยรู้สึกว่าสงบแล้ว  ก็ลุกขึ้นค่ะ  มองไปโดยรอบตัว  และเดินออกไปข้างนอก 

อูย...ยังไม่มีใครมาเลย ครูอ้อยเข้ามาในห้องอีกครั้งค่ะ   หยิบถ้วยกาแฟมา  ชงกาแฟดื่มสักถ้วยสิ  เผื่อว่าจะมี..กำลัง 

ชงแล้ว ดื่มแล้ว..ไม่ใช่ค่ะ 

ครูอ้อยจึงนั่งลงเขียนบันทึกนี่ล่ะค่ะ   ครูอ้อยค้นพบแล้วค่ะ  ต้องทำอะไรสิ่งที่....ตัวครูอ้อยชอบก่อนค่ะ 

สิ่งนั้นก็คือ..การเขียนบันทึกนี่ล่ะค่ะ...ตอนนี้ดีขึ้น 

ได้ยินเสียงตามสายแล้ว   มีคนมาโรงเรียนแล้ว   ครูอ้อยจะหยิบงานโรงเรียนทำก่อนนะคะ  จะรวมคะแนเก็บของนักเรียนก่อนล่ะค่ะ  ..

แต่ไม่รู้ว่า...ต้องไปข้างนอกอีกหรือไม่...ตามบันทึกนี่..

ครูอ้อยต้องพักใจ...ใจที่ร้อนรนตลอดเวลา..หยุดพักสักนิด...คงจะดีนะคะ...ฝากดอกไม้ไว้ดู  เพื่อความสดชื่นในวันนี้ด้วยนะคะ