นึกถึงตอนที่เรายังเด็ก เราต้องการที่จะเจริญเติบโต เราอยากที่จะเป็นวัยรุ่น เราอยากไปเที่ยว อยากที่จะมีอิสรเสรี อย่างที่ผู้ใหญ่เค้ามีกัน เราก็เร่งวันเร่งคืน ยิ่งมีการเปลี่ยนแปลงมากเท่าไหร่ ยิ่งดีใจ พอใจ แต่ตอนนี้เราพอแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว ต้องการที่จะบีบบังคับให้มันคงที่ หยุดแค่นี้ ไม่ให้เปลี่ยนแปลงเคลื่อนที่ไปกว่านี้อีกแล้ว.....

ก็คล้ายๆกับการที่เราคิดจะตรึงพระอาทิตย์ ให้หยุดอยู่ตรงเที่ยงวัน พอตะวันถึงกึ่งฟ้าก็ให้มันหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ให้เคลื่อนต่อ ไม่อยากให้เย็น ไม่อยากให้มืดค่ำ ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วก็ต้องเป็นทุกข์แน่นอน..........

           

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก ตกทางทิศตะวันตก เป็นอย่างนี้มานานแสนนาน และมันก็จะยังคงเป็นไปอยู่อย่างนี้ต่อไป จนถึงสักวันหนึ่งมันก็จะดับลง แล้วก็เมื่อถึงสภาวะที่เหมาะสมมันก็จะเกิดขึ้นมาใหม่อีกเรื่อยไป..........

           

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย สำหรับการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดของธรรมชาติ

           

เราจะเป็นทุกข์อย่างแสนสาหัส หากเราพยายามที่จะฝืน พยายามที่จะเอาชนะพลังของธรรมชาติ และไม่ยอมรับมัน แต่ในทางกลับกัน   เราจะมีความสุขและไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเลย ถ้าเราเข้าใจและยอมรับมัน

                โลกนั้นแปรผัน                                    มิมีวันหยุด

เอาอะไรมาฉุด                                      ก็หยุดบ่ได้

เราทำให้โลกหยุดหมุน                      ไม่ได้แน่ไซร้

แต่ที่เราทำได้                                        คือหยุดตัวเอง

                บทกลอนจาก ปรัชญาชีวิตและการรู้แจ้ง : ไชย ณ พล , Ph.D