จะรู้ค่าของชีวิต ก็ต่อเมื่อเกือบจะเสียมันไป

(^o^)

คิดอยู่นานค่ะ...ว่าจะเขียนอะไรลงไปดี  แอบไปอ่านของพี่ๆเพื่อนๆใน blog มาบ้างแล้ว  มีทั้งด้านวิชาการ สาระ ความรู้ และบันเทิง .....

เฮ่อ! เขียนอะไรดีน้า (^m^)

เอาเป็นว่าเรื่องที่จะเขียนเป็นครั้งแรกใน blog นี้ ขอตามติดกระแส hot-hit เครื่องบินระเบิดที่ภูเก็ต (ดีกว่า)

ไม่ใช่ว่าอยู่ในเหตุการณ์หรอกนะคะ เพียงแต่มีน้องสาวทำงานเป็นแอร์อยู่ในสายการบินนี้อ่ะ  แว๊บแรกที่ได้ยิน+เห็นข่าวจาก TV ก็ตอนอยู่โรงแรมมารวย (กลับจน) ประมาณ 4 โมงเย็นได้มั้ง

วินาทีแรก...นึกถึงน้องสาว ไม่รู้ว่าอยู่ในเที่ยวบินนี้ด้วยหรือเปล่า รีบโทร.หาแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ยิ่งใจเสียเข้าไปอีก โทร.เข้าบ้านก็ไม่มีคนรับสาย ??? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย วิตกกังวล กลัวไปหมด (สาธุ...อย่าให้เป็นอะไรเลย)

ตั้งสติได้อีกที รีบโทร.หาพลขับเพื่อถามข่าว ก็ได้รู้ว่าพึ่งจะไปรับน้องสาวกลับมาจากสนามบิน (เฮ่อ! โล่งอก) รีบโทร.หาน้องอีกรอบทันทีเพื่อความมั่นใจ

โชคยังดีที่ครอบครัวเราไม่เจอกับเหตุการณ์ร้ายในคราวนี้  แต่ก็ทำให้ตื่นเต้น ตกใจ ไปไม่น้อย  และก็ต้องเสียใจกับทุกชีวิตที่สูญเสียอย่างไม่คาดคิด

เมื่อวาน (19/09/50) เป็นวันพระ  เราก็เลยไปทำบุญใส่บาตรและอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ที่เสียชีวิตในครั้งนี้ ก็คงมีเพียงสิ่งนี้ที่เราจะทำให้ได้

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ครอบครัวเราก็รักกันมากขึ้นอีกเยอะ ไปไหนก็โทร.บอกกันตลอด  และสัญญาว่าจะใช้ทุกนาที(ที่มีชีวิต)ให้มีค่ามากที่สุด เพราะเราไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่า...จะจากคนอันเป็นที่รักไปเมื่อไร