ฉันนี่แหละ แพทย์อาชีวเวชศาสตร์
หมอจามร นั้น ได้เปิดซิง กลุ่ม mail ไปซะแล้ว..
เอ้า..ขอยกมาไว้ในนี้แล้วกัน
-----------------
ขอ ความคิดเห็นหน่อยครับ ว่า ท่านจะสร้างและรักษาความภาคภูม
ิใจในความเป็น
แพทย์อาชีวเวชศาสตร์ได้อย่างไร?
แพทย์อาชีวเวชศาสตร์ได้อย่างไร?
ความภาคภูมิใจในความเป็นแพทย์อาชีวเวชศาสตร์ ได้แก่ การทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ การได้ฝึกความทรหดอดทนที่เกินคนธรรมดาจะได้ และที่สำคัญที่สุดคือการมีอาจารย์ เพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ ในวงการที่นิสัยดี มีความรัก ความเข้าใจให้แก่กัน
ขอให้อาชีวเวชศาสตร์ของเรา จงสุขสำราญ เหมือนดอกไม้บานยามเช้า เหมือนดอกคัดเค้า บานเช้าบานเย็น เอ้า กรึ๊บ กะระ กรึ๊บ กรึ๊บ
พ.ต.คทาวุธ ดีปรีชา
พี่เค
หวัดดีจารย์เค
แต่หมอขี้เมา ไม่ค่อยน่าภูมิใจเท่าไร (แซวเล่น)
พี่ว่าเราต้องสร้างความแตกต่างความเป็นแพทย์อาชีวเวชศาสตร์ให้เห็นชัดเจน เพื่อการอยู่รอดของตนเอง
อย่างเช่นที่ทำงานพี่ (แผนกตรวจสุขภาพเอกชน)
1. การซักประวัติ และการตรวจร่างกาย เราจะไม่ให้เหมือนการตรวจทั่วไป จะเน้น organ ที่อาชีพนั้น หรือหน้าที่นั้นๆ
2. เมื่อได้ผลแล็บ แล้วก็เอามาเชื่อมสัมพันธ์กับอาชีพ และแนะนำการป้องกัน ไม่ให้ก่อโรค หรือ อาการเตือนให้ผู้ประกอบอาชีพรับทราบเบื้องต้น
3.สุดท้ายคือการส่งเสริม พี่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในข้อนี้ คือ แนะนำการปฏิบัติตนเองทั้งที่บ้าน และที่ทำงานเพื่อป้องกันโรคต่างๆ
ป.ล. มีคนงานอีกเป็นแสนเป็นล้าน ที่ขาดโอกาสการได้พบแพทย์อาชีวเวชศาสตร์ เพราะที่ตรวจสุขภาพประจำปีส่วนใหญ่ ค่อนข้างคร่าวๆ มาก ถ้าพวกเรามีโอกาสได้ไปตรวจสุขภาพคนงานเหล่านั้น อยากให้พวกเรากล้า และมั่นใจที่จะเข้าไปคุยกับฝ่ายบุคคล หาโอกาสได้เข้าไปบรรยาย หรือให้ความรู้คนงานเหล่านั้น
เป็น know how ที่ดีมาก