การจัดทำคู่มือลงรหัสถือว่ามีความสำคัญ เพราะนิสิต นักศึกษามักจะมองข้าม

การจัดทำคู่มือลงรหัสข้อมูล

  หลังจากที่นิสิต  นักศึกษาได้ตรวจสอบข้อมูล สร้างรหัสแบบสอบถามเรียบร้อยแล้ว งานต่อมาที่ต้องทำคือ การสร้างคู่มือลงรหัส  วัตถุประสงค์ที่สำคัญของการสร้างคู่มือลงรหัส คือ การใช้รหัสแทนข้อมูลอาจจะอยู่ในรูปของตัวเลข  เช่น อาชีพ อาจให้รหัส 1 แทนอาชีพข้าราชการ  ประโยชน์ของการสร้างคู่มือลงรหัส เพื่อความสะดวกในการบันทึกข้อมูลและเป็นแบบแผนเดียวกัน จะช่วยให้ดูข้อมูลได้ง่ายและเข้าใจตรงกันถึงตัวแปรต่าง ๆ กันถึงแม้จึงเป็นคนละคนการลงข้อมูล  ซึ่งคู่มือลงรหัสประกอบด้วยส่วนประกอบต่าง  ๆ ดังนี้
   1.  เลขที่คำถาม (Questions Number) เป็นเลขที่คำถามในแบบสอบถาม โดยจะเขียนเรียงลำดับหรือจะเขียนระบุตามตอนที่ระบุในแบบสอบถามก็ได้ขึ้นอยู่กับนิสิต  นักศึกษาเป็นผู้กำหนด 
   2.  ชื่อตัวแปร (Variable Name)  เป็นการตั้งชื่อตัวแปรในแบบสอบถาม โดยให้สอดคล้องกับความหมายของข้อคำถาม  เช่น  เพศ  มักใช้คำว่า SEX   อายุ เป็น AGE เป็นต้น
   3.  รายการข้อมูล  เป็นส่วนที่ระบุถึงคำถามในแต่ละข้อ
   4.  ขาดของตัวแปร (จำนวนหลัก/ช่อง) เป็นการกำหนดความกว้างของตัวแปร ว่าแต่ละตัวแปรใช้กี่คอลัมน์ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับค่าของตัวแปรที่เป็นไปได้
   5.  ค่าที่เป็นไปได้ (Value labels) เป็นการระบุค่าที่เป็นไปได้ของตัวแปร เช่นตัวแปร SEX  กำหนดค่า  1 หมายถึง ชาย และค่า 2 หมายถึงหญิง ส่วนเลข 9 หมายถึง ผู้ไม่ตอบคำถามนั้น(missing values)
     6.  ขอบเขตคำตอบ เป็นการบอกขอบเขตของการตอบข้อมูลในแต่ละข้อคำถามว่าแต่ละข้อเลือกได้คำตอบเดียวหรือมากกว่า 1 คำตอบ เช่น เพศ  เลือกได้คำตอบเดียว 

ทองสง่า ผ่องแผ้ว 19/09/2550