แบดมินตัน

 

 

วันก่อนไปตีแบดมินตันกับเพื่อนๆ มา

ก่อนตีเห็นเพื่อนๆ บ่นว่าเหนื่อยมากๆ ตัวเราเองก็คิดในใจว่า

จะเหนื่อยอะไรขนาดนั้น ตอนเด็กๆ เนี้ยตีแทบทุกวันพริ้วมากๆ >.<

ก็เอาเลยลงไปตีเลย ชุดก็ไม่พร้อมนะ วันนั้น กะว่าไปดูขำๆ แต่สถานการณืสร้างวีรบุรุษเสมอ รองเท้าของเพื่อนใส่ไม่พอดีเท้า เหยียบส้นเอา  ไม้ก็ของเพื่อน - -"

 ตีปั๊บ เห้ยยยย มันไม่เหมือนที่คิดเลย เอ๊ะ เหมือนที่คิดซิ แต่ร่างกายมันไม่ทำตามต่างหาก ลูกหยอดหน้าเนตที่สมัยเด็กๆ วิ่งไถลเพื่อไปรับให้ได้ กับปัจจุบันที่เห็นสุดเหยียด ก็ไม่ไปแล้ว ยืนขาตายอยู่

เล่นเสร็จ เหงื่อโทรมกาย กลับมานั่งนึกได้

สมัยเด็กๆ นี้ดีเนอะ เราไม่รู้ขอบเขตของตัวเราเอง ไม่มีอะไรมาปิดกั้น ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ มีแต่คำว่าต้องได้ ทุ่มเต็มที่

ไม่เหมือนปัจจุบันที่แหงนมองท้องฟ้าก็เห็นเพดานห้องซะแล้ว เรามีขอบเขตของตัวเราเองตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

 

ต้องกลับไปลับความเด็กแล้วซิ ...