การเขียนบันทึกทำให้เราทบทวนสิ่งที่ผ่านเข้ามาในวันหนึ่งๆ จะดี จะร้าย สมองก็ได้ทำงาน วันก่อนดูรายการทีวีรายการหนึ่ง ผู้ดำเนินรายการเชิญ “หนูดี” ผู้ซึ่งบอกกับพวกเราว่า อัจฉริยะฝึกได้ และพูดถึงการเขียนบันทึกว่า ควรจะนึกถึงสิ่งที่ดีๆ ที่ผ่านเข้ามา และบันทึกลงไป สมองก็จะจดจำแต่สิ่งดีๆ ก่อนที่เราจะนอนหลับ (และฝันดี..มั้ง)
ตอนเป็นเด็กที่ยังว่านอนสอนง่าย ก็เขียนบันทึกอยู่บ่อยๆ สวดมนตร์ก็บ่อย นั่งสมาธิก็บ่อย พอเป็นผู้ใหญ่ที่เริ่มดื้อขึ้นเรื่อยๆ สิ่งดีๆ เหล่านี้ก็ไม่ค่อยได้ทำ ด้วยข้ออ้างอย่างเดียวของคนทำงาน คือ ไม่มีเวลา
ไม่มีเวลาจนกระทั่งมีเพื่อนที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาอยู่ในบ้าน เมื่อไม่อยากให้มาอยู่ด้วยก็ต้องกำจัด และสารเคมีที่ใช้กำจัดปลวกนั้นก็ย้อนมาทำพิษกับตัวเอง ปวดหัว มึนไปหมด สวดบทแผ่เมตตาก็หลายรอบ แต่อย่างว่าหละนะ ...เราอยู่ด้วยกันไม่ได้... เพื่อนบ้านแนะนำยาสมุนไพรเพื่อกำจัดเขา แล้วเราก็ไม่เป็นไร หวังว่าคงจะได้ผล แล้วเพื่อนบ้านก็เอื้อนเอ่ยว่า ...ปล่อยเด็กๆ บ้างเถอะ ดูแลบ้านบ้าง..ฮ่าๆ
“หนูดี” บอกในรายการนั้นว่า คนเราต้องมีเวลาให้ตัวเอง ชนิดที่อยู่กับตัวเองเลยนะ ไม่ติดต่อใคร และใครก็ห้ามติดต่อทั้งสิ้น ฟังแล้วก็นั่งนับนิ้ว กี่เดือนแล้วที่ไม่ได้มีเวลาให้ตัวเอง (แบบอยู่เงียบๆ คนเดียว) อย่างที่ “หนูดี” บอก
ในชีวิตหนึ่งๆ มนุษย์ต้องการอะไร ความต้องการของแต่ละคนก็คงแตกต่างกันไป สำหรับคนที่ไม่ต้องการเจอะเจอหรือต้องทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ ชีวิตจะขื่นขมแค่ไหน วิธีเยียวยาที่จะอยู่กับสิ่งนั้นให้มีความสุขก็คงจะมี แต่นานแค่ไหนกว่าจะค้นพบ ความพร้อมทางจิตใจของแต่ละคนคงเป็นข้อจำกัดอีกเหมือนกัน
อยากให้ทุกคนมีเวลาให้กับตัวเอง เพื่อทบทวนสิ่งต่างๆ ทำในสิ่งที่ควรทำให้ดีที่สุด และถ้ามีความสุขในสิ่งที่ทำด้วยแล้วละก็...สุดยอดเลยค่ะ
สวัสดีครับ /// ก่อนอื่นต้องขออภัยนะครับที่ตัวหนังสือเหล่านี้จะเรียงตัวยาวเหยียด อันเป็นปัญหาเทคนิคที่ผมกำลังประสบเจอ ///…สำหรับผมแล้ว การเขียนบันทึก เป็นเสมือนการชำระความคิดของตนเอง เป็นการชำระให้ตกผลึกและจัดเรียงไว้อย่างเป็นระบบ ให้ง่ายต่อการนำมาใช้ หรือง่ายต่อการที่คนอื่น (อาจ) นำไปใช้ด้วยเช่นกัน /// บางครั้ง, การอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ก็เป็นกระบวนการหนึ่งของการเรียนรู้ชีวิต … หากแต่การอยู่คนเดียวเงียบ ๆ นั้น ต้องดำเนินไปอย่างมีสติ ไม่ใช่อยู่อย่างจมปลักและจมดิ่ง /// เมื่อเดินทางมาถึงระยะหนึ่งของชีวิต มนุษยืก็จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องหยุดพัก เพื่อหันมาทบทวนจังหวะและระยะทางของการก้าวเดินบ้างเหมือนกัน …./// ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
เห็นด้วยค่ะว่า การอยู่คนเดียวเงียบๆ นั้น ต้องมีสติ ไม่ใช่จมอยู่กับบางสิ่งบางอย่างอย่างไร้สติ
ชีวิตต้องมีเวลาทบทวน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือไม่ก็ตาม
ขอเพียงจัดสรรเวลาให้ได้ คงมีความสุขกับการใช้ชีวิตชึ้นเยอะ
ขอบคุณเช่นกันค่ะ
ชอบบันทึกนี้มากค่ะ ว่าจะบอกตอนที่เจอกัน และก็ไม่ได้บอกสักที เลยมาบอกอีกที่ที่นี่