เกิดข้อตกลงร่วมกันอันเริ่มมาจากความคิดที่ตกตะกอนของผู้ปฏิบัติ

           เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ เป็นความปิติที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติงาน เมื่อเกิดปิติ หัวใจจะเต้นด้วยความแข็งแรง ตั้งอกตั้งใจเต้น เลือดลมไหลเวียนอย่างสม่ำเสมอ หน้าตาผิวพรรณสดใส รอยยิ้มเคลือบใบหน้ากลมๆ อยู่ตลอดเวลา ผู้ที่สนทนาด้วยก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแห่งความเป็นมิตร สร้างสรรค์ เกิดข้อตกลงร่วมกันอันเริ่มมาจากความคิดที่ตกตะกอนของผู้ปฏิบัติ ถ้าคุณเป็นคนใจอ่อน คุณอาจนำตาซึมด้วยความปิติก็เป็นได้

           สัปดาห์นี้ผมจัดโปรแกรมออกนิเทศโรงเรียนในความรับผิดชอบ หลังจากผลัดวันประกันพรุ่งมานาน

           วันอังคารที่ 11 กันยายน 2550 ไปนิเทศที่โรงเรียนวัดหนองกระทุ่ม กำลังสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ ได้สัก 70 % สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่องการจัดภูมิทัศน์ ผอ.ก็เป็นผู้หญิง แต่จัดภูมิทัศน์ได้ดี แถมยังใช้อาคารและบริเวณเป็นแหล่งเรียนรู้แทบทุกกระเบียดนิ้ว แต่ไม่มาก ไม่เปรอะ สวยงามด้วย ลงตัวดีจัง  วัด...ซึ่งอยู่ในรั้วเดียวกัน ยังมาดูแล้วเอาไปจัดบ้าง ตอนนี้เลยสวยทั้งวัดทั้งโรงเรียน

            ตอนบ่ายไปโรงเรียนบ้านบัวแดง โรงเรียนนี้แปลก เห็นศน.ไปโรงเรียน ยังกับเห็นคนมาแจกของหรือเล่นลิเกให้ดู เพราะพอเดินเยี่ยมชมอาคารและบริเวณแล้ว ศน. ก็ไปถึงห้อง ผอ. ซึ่งอยู่ชั้นบน (ตามประสาโรงเรียนบ้านนอก ห้องนี้สมบัติเยอะ ต้องอยู่ห่างมือโจรหน่อย) ครูทั้งโรงเรียนก็ทยอยตามมาคุยกับ ศน. เลยสนุกสนานคุยกันแบบไม่มีวาระ ไปเรื่อยๆ  มาประทับใจตอนก่อนกลับ คณะครูนัด ศน.ว่า ต้นๆ เดือนตุลาคมนี้ มาช่วยหน่อย พวกครูจะปรับปรุงหลักสูตรสถานศึกษากัน เราก็เลยคว้าปฏิทินมากำหนดวันทันทีเลย ไม่รู้ว่าเสร็จเขา...หรือเสร็จเรา

            วันที่ 12 กันยายน 2550 ตอนเช้า ไปโรงเรียนวัดประชาราษฎร์บำรุง (วัดรางหมัน) ซึ่งผอ.โรงเรียนนี้คุยกับศน. ไว้นานแล้วว่า จะสังคายนากันเรื่องหลักสูตรสถานศึกษา หลังจากพบว่ามีความลักลั่นกันพอสมควรระหว่าง หนังสือเรียนที่ใช้ กับผลการเรียนรู้ที่คาดหวัง และแบบ ปพ.5 ผอ.กันยา  รุผักชี เชิญครูวิชาการ และฝ่ายวัดผลของโรงเรียนมานั่งคัยกัน ครูฝ่ายวัดผลเล่าให้ฟังว่าเมื่อมาใช้ระบบการประเมินตามสภาพจริงเต็มรูปแบบเข้า ทำให้เห็นว่าต้องสังคายนาเรื่องที่กล่าวมาแล้วข้างต้น อย่างนี้เขาเเรียกว่า ยิ่งปฏิบัติงานยิ่งเกิดความรู้เพิ่มขี้นเรื่อยๆ  ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก็เลยวางแผนกันว่า วันที่ 8 ตุลาคม เราจะลงมือสังคายนากัน

           ตอนบ่ายไปโรงเรียนวัดศาลาตึกสิทธิชัยวิศาล ชื่อยาววววววจัง โรงเรียนนี้มีดีตรงจัดทำสาระการเรียนรู้ท้องถิ่นแทรกอยู่ในทุกกลุ่มสาระการเรียนรู้ ขนาดพลศึกษายังมีได้เลย เชื่อมั้ย??????? อาจารย์สมเกียรติ  บัวน้อย เอาการละเล่นพื้นบ้านมาทำเป็นเกมซะนี่สุดยอดดดด (สงสัยจะเป็นใบอ่อน) ครูนาฏศิลป์บอกกำลังประดิษฐ์ท่าสำหรับระบำข้าวโพด ศน.เลยแซวว่า งานวันเด็ก ปี  2551 จะมาดูเด็กแสดงระบำข้าวโพดนะครับ ครูเจ้าของเรื่องไม่ยอมสบตา ศน. อีกเลย สงสัยจะวางแผนอะไรอยู่ในใจเห็นทำปากหมุบหมิบๆ

            วันที่ 13 กันยายน  2550 ตอนเช้าไปโรงเรียนวัดห้วยผักชี แต่ไม่มีผักชีเลย เห็นมีแต่ข้าวโพดฝักอ่อน โรงเรียนนี้ มีครู 6 คน (นับ ผอ.ด้วยแล้วนะ) ศน.เยี่ยมชมอาคารและบริเวณ ชื่นชมกันพอประมาณแล้วครูทุกคนก็ขอฟังสรุปการนิเทศ (ผอ.บอกกับ ศน.เองเลยว่า ครูทุกคนอยากเข้าร่วมรับฟังสรุปผลการนิเทศ ตรงนี้แหละ ประทับใจจังงงง)ก่อนจะกลับครูบอกว่ารู้ข่าวว่าจะมีกิจกรรมสังคายนาหลักสูตรที่โรงเรียนวัดประชาราษฎร์บำรุง เลยปรึกษากันว่าอยากเข้าร่วมกิจกรรมด้วย  ศน.ก็บอกว่า ลองติดต่อ ผอ.โรงเรียนนั้นดูแล้วกัน

           ตอนบ่าย ไปโรงเรียนบ้านห้วยรางเกตุ โรงเรียนนี้ฟิตจัด  ตอนเช้าๆ ขณะที่ ศน.เข้าโรงเรียนวัดห้วยผักชี ผอ.สมพร โทรมาย้ำความแน่นอน  พอไปถึงก็พบว่าพร้อมมาก โดยเฉพาะ การต้อนรับ พอนั่งฉุบ น้ำแดงหอมเย็นขื่นใจเสิร์ฟทันที เข้าตำราคนไทยจริงๆ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ คุยวอร์มๆ กันไปพักนึง  ผอ.เล่าหลายเรื่องให้ฟัง โดยเฉพาะการจัดตั้งดรีมทีม สำหรับการพัฒนางานวิชาการของโรงเรียน ยกแก้วน้ำแดงขึ้นดูดปื้ดนึง กำลังจะวางแก้ว กาแฟร้อนพร้อมของว่างบ่ายมาอีกแล้ว ตื้นตันจนพูดไม่ออก (ขนมเต็มปาก) ซดกาแฟฉลองศรัธา แล้วก็เลยคุยต่อว่า อยากให้โรงเรียนมีการวางแผนการประเมินผลในแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้ ว่า ในแต่ละปีการศึกษา จะประเมินตอนไหนบ้าง กีคะแนน ประเมินด้วยวิธีไหนบ้าง  มีเกณฑ์การประเมินในแต่ละเรื่องอย่างไรบ้าง นักเรียนควรรู้ว่าเมื่อทำงานชิ้นนึงเนี่ย 10 คะแนนเนี่ย ครูจะแบ่งคะแนนเป็นกี่ด้าน  ด้านละกี่คะแนน และมีเกณฑ์ให้คะแนนอย่างไรบ้าง พูดยังไม่ทันจบ ผอ. บอกว่า เมื่อเช้าดรีมทีมยังคุยกันอยู่เลย กำลังวางแผนจัดทำกันอยู่เลย วันจันทร์หน้า จะลงมือปฏิบัติการ ก่อนลากลับ น้ำเย็นมาเสิร์ฟ อีกคนละแก้ว .......

          โอ้....สวรรค์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ การศึกษาไทยกำลังจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นแล้วจริงนะเนี่ย

           วันนี้ขับรถกลับบ้านด้วยความอิ่มเอิบใจมากๆ