เยี่ยมหอสมุดมหิดลวันนี้

ผมพร้อมด้วยนักศึกษาครุศาสตร์ วิชาเอกสังคมศึกษา จำนวน ๑๒ คน เดินทางออกจาก มรภ. เวลา ๐๘.๓๐ น. ขึ้นทางด่วนไปลงบางเขน แต่ก็ต้องวกกลับมารับอาจารย์อีกท่านหนึ่งที่หน้าโรงเรียนไผทฯ สาเหตุเพราะ ผมและลุงพนักงานขับรถเข้าใจไม่ตรงกัน โดยผมแจ้งก่อนขึ้นรถว่า วันนี้ไปทางสะพานพระราม ๗ แต่จะไปรับอาจารย์ก่อนที่หน้าโรงเรียนไผทฯ ลุงเข้าใจว่า โรงเรียนไผทฯ ที่ผมพูดถึงนั้น ไม่ใช่โรงเรียนไผทแถวหลักสี่ ๑๐.๓๐ น. ผมนำหนังสือไปมอบให้กับเจ้าหน้าที่ภาควิชามนุษย์ฯ เพื่อส่งต่อคณะบดีคณะสังคมศาสตร์ฯ อีกทีหนึ่ง โดยที่ก่อนหน้านั้น ผมได้แฟกซ์มาแล้ว เพื่อมาศึกษาเอกสารวิชาการศาสนาของมหาวิทยาลัยฯ ในช่วงเช้า ห้องสมุดภาควิชามนุษย์ฯไม่ว่าง จึงนำคณะเดินไปหอสมุดมหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อศึกษาค้นคว้าเรื่องอื่นๆ ก่อน อย่างน้อยได้ศึกษาบรรยากาศหอสมุดของมหาวิทยาลัยระดับนานาชาติ และตั้งใจว่าช่วงบ่าย ห้องสมุดภาควิชาว่าง จะเข้าไปใช้บริการ จากกรณีที่ผมและนักศึกษามาใช้บริการ ผมเห็นอะไรบางอย่าง ๑) เป็นไปได้ที่ใครต้องการศึกษาค้นคว้าวิชาการทางศาสนาในระดับนานาชาติ เราต้องเดินทางไปมหาวิทยาลัยมหิดล ๒) เป็นไปได้ที่มหาวิทยาลัยมหิดลคือแหล่งค้นคว้าวิชาการศาสนาที่ใหญ่ที่สุด ๓) เป็นไปได้ที่มหาวิทยาลัยมหิดลคือศูนย์รวมวิชาการงานสร้างทุกแขนง ความคิดนี้อาจเป็นความคิดเล็กๆ ของผู้เฝ้ามอง ขณะที่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่มีมุมมองทั้งกว้าง ลึกซึ่ง น่าจะตั้งโครงการใหญ่ที่ยิ่งใหญ่โดยสมองเล็กๆ ของผมไปไม่ถึง ผมเดินทางออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมหิดลเมื่อปีพ.ศ.๒๕๔๓ กลับมาเห็นวันนี้ โอ..แผ่นดินสูงขึ้นเยอะเลย หอสมุดใหญ่มากๆ (กว่าก่อน) สะอาดสะอ้าน หนังสือเยอะแยะ เงียบสงบ น่าอยู่น่าอาศัยเรียนหนังสือ เพื่อนผมกระซิบมาระหว่างเดินขึ้นบันไดไปชั้น ๓ “ถูกแล้ว…มันคุ้มกับค่าเล่าเรียน” ในเมื่อมีทุกอย่างบริการให้อย่างดีมันจะไม่คุ้มได้อย่างไร รอบข้างห้อสมุดที่ผ่านมาตะกี้นี้ ก็มีการจัดสวนให้น่าอภิรมย์ เสียดายจริงๆ อยากกลับเข้ามาเรียนใหม่ แต่ศักยภาพไม่ถึงเสียแล้ว ผมพยายามจะใช้ Internet ด้วยโน้ตบุ๊ก แต่ใช้ไม่ได้ ก็ถูกแล้ว เพราะผมไม่ใช่สมาชิก แค่เขาให้บุคคลภายนอกเข้าก็บุญแล้วนะ แต่มหาวิทยาลัยก็มีคอมพิวเตอร์เพื่อการใช้ internet ให้บริการอยู่ ผมอยากเก็บภาพบรรยากาศนี้ไปเสนอให้มหาวิทยาลัยฯ ที่กำลังพัฒนา ได้นำเอาไปจัดการกับทรัพยากรของตนดูบ้าง เผื่อว่าจะมีอะไรใหม่ๆ ที่แสดงให้เห็นว่านี่คือสถาบันการศึกษาที่น่าศึกษา จำได้ว่า ประมาณปลายปี ๒๕๓๔ ผมไปติวสอบเข้มที่วัดดุสิต ลางเลือนไปแล้วว่าน่าจะเป็นปิ่นเกล้า ผมนั่งเรือด่วนเจ้าพระยาไป ผมเห็นตึกอันหนึ่งตั้งอยู่ประมาณใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ข้างบนเขียนไว้ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า “มหาวิทยาลัยมหิดล” ผมก็คิดว่า ผมอยากเรียนที่นี้จัง (ไม่ได้อยากเกิน เพียงคิดในใจ) ภาพนั้นมันติดตรึงผมมาตลอด และแล้วปี ๒๕๔๑ ผมก็ได้เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยมหิดลจริงๆ ระยะเวลา ๓ ปีกับการเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ผมมีแต่เรื่องประทับใจ ผมเคยถามตัวเองว่า คุณคิดอย่างไรกับมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และผมตอบกับตัวเองว่า “ผมรักมหาวิทยาลัยมหิดลเหลือเกิน” ผมจึงมักจะนำเอาใบปริญญาขึ้นมาดู และยิ้มในใจว่า “นี่คือธงชัยแห่งสงครามของการฝึกฝนตนเอง ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้” ผ่านไปหลายปี อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป แต่ไม่รู้ว่าคนภายในจะรู้หรือไม่ว่าอะไรเปลี่ยนไปบ้าง เนอะกรัชกาย บางทีการได้ยืนดูอยู่ห่างๆ เราน่าจะยิ้มได้อย่างชื่นบาน ที่เห็นความเจริญเติบโตของสิ่งที่เรามองอยู่นั้น……………………………

เยี่ยมหอสมุดมหิดลวันนี้

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน