ประสบการณ์เจ้าหน้าที่ความปลอดในการทำงานระดับวิชาชีพ

          งบประมาณที่ต้องรณรงค์ในเรื่องความปลอดภัย…..ภายในบริษัท ฯ  ในช่วงปีแรก ๆที่ทำงานด้านความปลอดภัย ในตำแหน่ง จป.วิชาชีพ ในที่ทำงานเดิม มุมมองของผู้บริหารต่อความปลอดภัยเป็นเรื่องของการปฏิบติให้เป็นไปตามกฎหมายแค่นั้น…..( เมื่อปี 2543 ) แต่เราในฐานะ จป.วิชาชีพ ใหม่ ๆ ไฟแรงก็อึดอัดกับระบบการเสนอขอแล้วไม่มีการสนอง…แต่ในสภาวะการทำงานเช่นนั้นไม่ใช่ว่าไม่มีข้อดีเลย สถานการณ์สอนให้ตัวเราเองมีความอดทน…ยิ้มทั้งที่ในใจอาจจะอยากทำอะไรได้มากกว่านั้นแต่ด้วย….จป.วิชาชีพ ซึ่งเปรียบเสมือนตัวแทนผู้ประสานงานบังคับใช้กฏหมายของเจ้าหน้าที่รัฐที่เป็นผู้บังคับใช้กฎหมาย โดยตรง เราต้องเป็นผู้ประสานงานให้เกิดความพอดีของการดำเนินงานด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน ในองค์กรที่ทุกคนยังมองความปลอดภัยเป็นแค่การปฏิบัติให้ถูกต้องตามกฎหมายแค่นั้น ….ไม่ได้มองลงลึกถึงความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้นจากความไม่ปลอดภัยในการทำงานของลูกจ้าง …เพราะความสูญเสียที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุมีมากมายมหาศาล…เช่นกรณีต้องพิการ สามี หรือภรรยาพิการ มีลูก 1 คน ถ้าเกิดอุบัติเหตุแล้วพิการทั้งสามีและภรรยาขึ้นมา ลูก 1 คนจะเป็นอย่างไรใครจะเลี้ยง….พอเรานึกถึงสิ่งที่เราทำเปรียบเทียบกับสิ่งที่เราเจอในขณะที่ดำเนินงานผลลัพธ์เมื่อทำสำเร็จมันมีมากมาย เรื่องการส่งเสริมให้เกิดความปลอดภัยในองค์กรมันเป็นเรื่องของการทำบุญ….สร้างจิตสำนึทางด้านความปลอดภัย ให้ความรู้ในสิ่งที่ถูกต้อง …..ยังมีเพื่อนร่วมวิชาชีพเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงานเดียวกับผมหลายที่อาจจะเจอปัยหาเดียวกันกับที่ผมเจอขอเป็นกำลังใจให้อดทนต่อคำพูดที่เราฟังแล้วไม่ชอบ   ….อดทนต่อการเสนอแล้วไม่มีการสนอง ….เพื่อความปลอดภัยของผู้ใช้แรงงานไทยครับ