เริ่มต้นการสอนเมื่อเช้านี้ของผม ด้วยอารมณ์โกรธมากครับ ไม่ได้โกรธนักศึกษาครับ แต่โกรธศูนย์คอมพิวเตอร์ ที่จริงผมคงไม่โกรธมากนักหรอกครับ หากก่อนหน้านี้เขาไม่ได้วางเงื่อนไขอะไรมากกับงาน แต่เมื่อเขาวางเงื่อนไขมาก เขาก็น่าจะรับผิดชอบมากกว่านี้หน่อย

เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อสัปดาห์ก่อน ผมฝากแผนซีดีโปรแกรมกับน้องเจ้าหน้าที่ เอาไปให้ศูนย์คอมช่วยติดตั้งในห้องปฏิบัติการหน่อย เพราะผมจะใช้สอนนักศึกษา เจ้าหน้าที่ของผมก็ไปแล้วก็กลับมา พร้อมหนังสือฉบับหนึ่งให้ผมเซนต์ ผมอ่านแล้วก็ต้องถามกลับไปว่า เขาไม่ยอมติดตั้งให้หรือ? น้องเจ้าหน้าที่บอกว่า เราต้องมีหนังสือนำ เขาจึงจะติดตั้งให้ โอ้ ทำไมมันต้องทำของง่ายให้ยาก ให้สิ้นเปลืองด้วย (เจ้าหน้าที่ผมต้องเดินไปสองรอบ)

เช้านี้ผมไปสอน ปรากฏมันยังไม่ติดตั้งให้ครับ แล้วจะไม่ใช้ผมโมโหได้ยังงัย ผมก็เดินตรงไปที่เจ้าหน้าที่ ถามว่า ไหนละโปรแกรมที่ผมให้ติดตั้ง เจ้าหน้าที่ก็เดินตามผมไปที่ห้องคอม พยายามจะยืนยันว่า ติดตั้งแล้ว สุดท้ายปรากฏว่า ติดตั้งแล้วเพียงสองเครื่อง มันจะบ้าหรือเปล่า ลองคิดดู จะให้ผมสอนยังงัย

ผมต้องเสียเวลาอีกครึ่งชั่วโมงสำหรับให้นักศึกษาของผมติดตั้งโปรแกรมเอง สุดท้ายผมก็สอนได้ไม่จบเรื่อง หมดเวลา

กลับออกมาจากห้องคอม หัวหน้าศูนย์คอมก็พยายามอธิบายว่า พยายามติดต่อกลับไปแล้ว เพื่อถามว่า จะใช้วันไหน เพราะในหนังสือไม่ได้บอก

ให้มันได้อย่างงี้สิครับ จริงๆ คุณวางเงื่อนไขให้คนอื่นยุ่งยากที่จะทำงานกับคุณแล้ว คุณก็น่าจะมีความรับผิดชอบมากกว่านี้หน่อย

ผมเซ็งจริงๆ ครับวันนี้ เพราะเวลาในการสอนมันเหลือน้อยทุกทีแล้ว และเซ็งกับการอ้างระเบียบเมื่อคนอื่นมาทำงานด้วย แต่พอทีตัวเองแล้วไร้ระบบ