เป็นเรื่องเล่าเบาๆครับ..

วานนนี้ตอน23.00 น มีโทรศัพท์มาที่บ้านพักบอกว่า  มี REFER       (ผู้ป่วยที่ต้องส่งไปเชียงใหม่)  

     ซึ่งคุณแม่บ้านก็อยู่เวรพอดีครับ  เป็นเวรพยาบาลส่งต่อ   หลังจากได้ทราบข่าว  อาการของความรู้สึกทุกกาย  ทุกใจก็เข้ามา

       

           ความรู้สึกกลับจากหน้าเป็นหลังเพราะว่าตอนแรกกำลังดูทีวีรายการโปรดอยู่

   

         หลังได้ยินโทรศัพท์  ความรู้สึกทุกขเวทนาก็แสดงออกทั้งทางกาย  วาจา  ใจ  เธอก็บ่นๆๆๆ   ว่าทำไม่นะ  ไม่อยากไปบ้าง  เพราะต้องส่งคนไข้ไปเชียงใหม่นั่งรถก็เวียนหัว  อาเจียน  บ้างก้บ่นว่าไม่ต้องไปส่งต่อได้มั๊ย  สีหน้าที่ทางก็เปลี่ยน  เสียงก็เปลี่ยน

 

    เราซึ่งเป็นผู้ดูข้างนอก  ตอนแรกก็นิ่งๆ  และให้กำลังใจ  แต่ก้ไม่ดีขึ้น  จึงคุยบอกเขาไปว่า  อืม..ใจเย็นๆ  ดูความคิด  ความรู้สึกตัวเองสิ  ตอนนี้กำลังทุกข์ก็ให้รู้นะ  ดูๆๆ  ที่ความรู้สึกของเรา....

   เมื่อแซวบ่อยๆ  ปกติผมอาจจะโดนย้อนกลับได้  แต่เขากลับฟังและเงียบๆ  แม้จะบ่นเบาๆ  ....

  เสียงบ่นก็ดังขึ้นอีก  ผมก็บอกให้เขารู้ตัวอีกครั้ง  ...

  ปรากฏว่าเขายิ้มได้  และหัวเราะออกมา....เป็นสิ่งที่ผมรู้สึกดีมาก  ที่เขายิ้มได้  เพราะว่ามันเป็นหน้าที่เขา  ไม่จำเป็นเลยที่เราต้องบ่น  ต้องรู้สึกทุกข์  เพราะโดยอาชีพ  เราต้องพบอยู่แล้วเรื่องเช่นนนี้

 

   ผมก็มาส่งที่ห้องฉุกเฉินตอนใกล้เที่ยงคืน...

   ความรู้สึกแห่งความทุกข์ของเธอคงจะลดลงหายไปไม่น้อย

   เพราะเมื่อมาถึงก็ได้ทำหน้าที่ของตนเอง  อย่างดี คือตรวจประวัติ    ดูคนไข้  เตรียมของก่อนขึ้นรถ....

 

          เป็นประสบการณ์ที่เห็นความจี๊ดของคนอื่น  แล้วเราสามารถเรียนรู้ได้  และเข้าไปช่วยให้เขาเรียนรู้และฝึกฝน  เพื่อก้าวผ่านจุดแห่งความทุกข์  ความไม่รู้ในเรื่องหรืออารมณ์นั้นๆ