ลิฟต์มรณะ

  ลิฟต์มรณะ  

        ลิฟต์มรณะ

นึกเอะใจตั้งแต่แรกแล้วว่าทำไมวันนี้ลิฟต์ท่ีใช้ขึ้นลงท่ีสำนักงานอยู่เป็นประจำจึ่งเคลื่อนตัวช้าก่าวปกติ  แต่ด้วยความเร่งรีบทำให้ผมไม่สามารถสนใจในความผิดปกตินั้น เมื่อกดปุ่มเลือกขึ้นเสร็จสรรพจึงตั้งตารอให้ลิฟต์เคลื่อนตัวลงไปชั้นหนึ่งด้วยใจจดจ่อ แต่แล้วทันใดนั้นเองลิฟต์กลับดิ่งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกกระแทกพื้นอย่างแรง เมื่อประตูเปิดออก ผมและเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสองคน ซึ่งหกล้มกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ก็ได้รู้ว่าลิฟต์ท่ีมั่นใจว่าจะพาพวกเราไปถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องออกแรงเดินขึ้นบันไดให้เหนื่อยนั้น  อยู่ตำ่ก่าวพื้นอาคารประมาณสามฟุต ซึ่งทั้งมืดและแคบเหมือนตกอยู่ในหลุม  แต่โชคดีอยู่บ้างท่ีประตูลิฟต์เปิดออกไม่เช่นนั้นพวกเราคงขาดอากาศหายใจภายในเวลาไม่กีนาที

  เราทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก  เวลานั้นผมยังหวังว่าปุ่มขอความช่วยเหลือในลิฟต์จะยังทำงานตามปกติ จึงค่อย ๆ พยุงตัวไปกดปุ่มต่าง ๆ ในลิฟต์ซ้ำ ๆ และได้ในคำตอบในเวลาต่อมาว่า ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ปุ่มต่าง ๆ ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ การพยายามกดปุ่มขอความช่วยเหลือในขณะลิฟต์ค้างนั้นเป็นอันตรายอย่างยิ่งเพราะอาจทำให้ประตูลิฟต์เลื่อนกลับมาปิดได้ใหม่  ซึ่งหมายความว่าพวกผมอาจตายเร็วขึ้น  อากาศท่ีมีอยู่น้อยนิดในห้องสี่เหลี่ยมอันคับแคบนั้นยิ่งลดน้อยลงเมื่อมีมนุษย์อีกสามชีวิตแย่งกันหายใจ  ขณะท่ีผมมีความรู้สึกท่ีกำลังกลัวสุดขีด เพื่อนร่วมชะตากรรมของผมคนหนึ่งซึ่งศรีษะกระแทกกับลิฟต์อย่างจังกำลังครวญคางด้วยความเจ็บปวดอีกคนหนึ่งมีเหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าก่อนจะนั่งลงอย่างคนสิ้นหวังในชีวิต  เมื่อปุ่มต่าง ๆท่ีมีอยู่ช่วยเราไม่ได้  ความหวังท่ีจะรอดของเราจึงริบหรี่ ลมหายใจของผมติดขัด แนแล้วอากาศท่ีเหลือในนั้นคงบางเบาเต็มที่ ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งท่ีนี่  ผมจะต้องไม่ตาย และจะต้องรอดพ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ให้ได้  เมื่อสติกลับมาผมก็เห็ยแสงสว่าง  ผมนึกถึงโทรศัพท์ ใช่ผมจะต้องโทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากยาม เราสามคนช่วยกันนึกเบอร์โทรศัพท์และเบอร์ติดต่อของยามรักษาความปลอดภัยอยู่นานก่าวจะนึกออกและดทรฯไปขอความช่วยเหลือ  โชคดีท่ีโทรศัพท์มีสัญญาณตอบรับสิบห้านาทีต่อมาผมและเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสองคนจึงออกจากลิฟต์มรณะนั้นได้อย่างปลอดภัย พร้อมกับความทรงจำอันเลวร้ายท่ีติดตัวไปไม่ลืม  แต่เหนือสิ่งอื่นใดเหตุการณ์ท่ีเกิดขึ้นทำให้ผมเป็นคนกลัวลิฟต์และอยากจะบอกทุกคนว่าสิ่งไม่คาดฝีันสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเวลา ดังนั้นควรสำรวจตรวจตราอุปกรณ์ต่าง ๆ ท่ีเราใช้เป็นประจำและความมีสติอยู่เสมอ

ด.ต.สงกรานต์  ดีรัตนพร  รหัสนักศึกษา  4930123103709

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า

คำสำคัญ (Tags)#ลิฟต์มรณะ

หมายเลขบันทึก: 121526, เขียน: 23 Aug 2007 @ 15:14 () , แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:01 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (2)

ได้อ่านเรื่องที่เขียนแล้วเป็นเรื่องที่มีประโยชน์มากและเตือนใจได้ดี

                                          ธิยารัตน์

ผมก็เคยเจอมาแล้วครับ  (มานพ )